๔๗.อุดรฯ ๑๐๑ อุบลฯ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย

ช่วงนี้ ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนานเลย...เนื่องจากมีหน้าที่ความรับผิดชอบที่เยอะขึ้น

ที่จริง...มีเรื่องที่อยากเล่าอยู่หลายเรื่องเลย แต่เป็นเรื่องที่ต้องใช้สมาธิ และมีเวลาหาข้อมูลพอสมควร เลยคิดว่า น่าจะอัพเอ็นทรี่ย์ที่เกี่ยวกับงานที่ไปทำมาล่าสุดก่อนดีกว่า แฮะๆ เขาเรียกว่า มัก(ชอบ)ง่ายหรือเปล่าเนี่ย

วันที่ ๒๐-๒๓ นี้ ไปประชุมเพื่อซักซ้อมทำความเข้าใจร่วมกันกับคณะทำงานในพื้นที่ที่ ศูนย์ILชลบุรีเรารับผิดชอบ ๓ จังหวัด อุดรฯ ร้อยเอ็ด และอุบลฯ เพื่อที่จะมาจัดบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ (IL) ให้กับคนพิการ และอาสาสมัครพัฒนาสังคมช่วยเหลือคนพิการ(อพมก.)

โดยสำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ (พก.) ให้ทีมคณะทำงานจาก สภาศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการประเทศไทย(TIL) เป็นวิทยากรจัดกระบวนการอบรม

งานนี้...เริ่มต้นก็ต้องไปตะลุยอีสาน ช่วงหน้าร้อนที่สุดของปีเลย เริ่มที่ จ.อุดรธานี  ไปถึงก็เย็นแล้ว ได้เที่ยวชม หนองประจักษ์ สวนสาธารณะของเมืองอุดร แล้วก็มากินข้าวต้มกันตรงนี้ครับ
 

ร้านจิตรโภชนา ตรงหัวมุมถนนอุดรดุษฎี

เช้ารุ่งขึ้น นั่งรถออกมาหาสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดอุดรฯ (พมจ.) สถานที่นัดประชุม ถามชาวบ้านว่า "พมจ.ไปทางไหนครับ" ชาวบ้านชี้บอกทาง จนมาถึงที่นี่

ลงรถไปแล้ว กำลังจะเข้าไปข้างในแล้วเชียว เจอ จนท. จึงถามหาทางลาด เขาถามว่า "จะมาหาใครคะ" พอบอกจุดประสงค์ไป เขาบอกว่าไม่ใช่ค่ะ ที่นี่คือ ...ดูภาพประกอบ(ความหน้าแตก)ข้างล่างครับ

หลังจากตั้งสติได้...เลยแก้เก้อด้วยการถามทางเขาแล้ว รีบออกจาก อบจ.ทันที โชคดีนะที่ไปด้วยรถตู้มีลิฟท์ เลยสามารถออกจาก สถานที่เกิดเหตุได้อย่างรวดเร็ว ฮ่า....

เครื่องปั้นดินเผาบ้านเชียง สัญลักษณ์ประจำจังหวัดอุดรฯ ใบนี้ตั้งอยู่กลางศาลากลางจังหวัด ซึ่งเป็นที่ตั้งหน่วยราชการประจำจังหวัดอุดร รวมทั้ง พมจ.(สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดอุดรธานี)

ประชุมร่วมกัน ๔ ฝ่าย ทีมวิทยากรจาก สภาศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการประเทศไทย(TIL),เจ้าหน้าที่ พมจ.,อาสาสมัครพัฒนาสังคมช่วยเหลือคนพิการ(อพมก.)และคนพิการในพื้นที่

เสร็จสิ้นจากจังหวัดอุดรฯ บ่ายๆ ลงมาที่จังหวัดร้อยเอ็ด มาถึง ๒ ทุ้ม หาข้าวมื้อเย็นกินแล้วเข้าที่พักเลย

เข้าโรงแรม เห็นสิ่งนี้ คุ้นตามาก แต่นึกไม่ออกว่าเขาเรียกอะไรก็ไม่รู้ อยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม ตอนเช้าวุ่นอยู่กับการจองห้องพักและห้องประชุม สำหรับจัดอบรมเลยลืมถาม ได้แต่รูปมานี่ละครับ

การประชุมก็เหมือนที่อุดรครับ ประชุมร่วมกัน ๔ ฝ่าย

แต่ที่นี่มีกลุ่มเป้าหมายที่จะชิญเข้าร่วมอบรมค่อนข้างน้อย พวกเราจึงต้องลงพื้นที่ บ้านคนพิการกลุ่มเป้าหมายเอง นำทางโดย จนท.ของ พมจ.ร้อยเอ็ด และคนพืการในพื้นที่ ที่ขี่รถคันเท่ตามไปด้วย

ไม่ได้ขออนุญาตนำรูปเขามาเผยแพร่ แต่ใกล้ๆบ้านเขามีเป็ดตัวนี้นอนกกไข่อยู่ น่ารักดี เลยเอามาลงซะเลย

หลังจาก...หมดน้ำลาย และเหงื่อ(จากความร้อน)ไปพอสมควร สรุปว่าเราได้กลุ่มเป้าหมายเข้าอบรมเพิ่มขึ้นอีก ๑ คน เป็นคนพิการรุนแรง ที่ยังไม่ยอมรับสภาพตนเอง คิดแต่หาวิธีตัดช่องน้อยท่าเดียว ทั้งๆที่เป็น อดีตทหารเก่า ยศ จสอ. พิการจากการ "เมาแล้วขับ"รถจักรยานยนต์กลับบ้าน

ขอข้ามมา สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จะงหวัดอุบลราชธานี ชั้น 1 ศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี เลยนะครับ มีที่จอดรถคนพิการด้วย

แต่พอเข้ามาในอาคาร โห...ทุลักทุเลพอสมควร แต่ก็ขึ้นไปจนได้

ประชุมเสร็จ ถ่ายรูปร่วมกันหน่อย

ที่อุบลฯ มีพี่คนพิการตนนึง... ที่รู้จักกันทางอินเตอร์เนต และตั้งใจไว้ว่า มาอุบลฯเมื่อไหร่ ต้องมาเจอให้ได้ แต่วันที่ไปค่อนข้างฉุกละหุก แล้วตัวพี่เขาก็อยู่ถึงชั้น ๓

ซึ่งนอกจาก วันนั้นจะไม่มีคนพาพี่เขาลงมาแล้ว เราก็ไม่สามารถขึ้นไปได้ แต่ไม่เป็นไร เดือนหน้าที่เราจะมาจัดอบรม เขารับปากว่าจะมาร่วมด้วยแน่นอน

ส่วนข้างล่างนี้ เป็นรูปที่เก็บตกจาก ๒ ข้างทาง

 

 สรุปว่า...เราจะจัดรวดเดียว ๓ จังหวัด ๓ สัปดาห์เลย (แอบกลัวเล็กๆ ก็ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยไปไหนโดยไม่กลับบ้าน นานขนาดนี้เลย) เรามุ่งมั่นกับการอบรมครั้งนี้มาก และที่ตั้งชื่อเอ็นทรี่ย์แบบนี้ "อุดรฯ ๑๐๑ อุบลฯ ไม่เห็นเท่าไหร่เลย" หมายถึงความร้อนของภาคอีสาน ที่คนเป็นอัมพาตแบบพวกเรากลัวนักหนาน่ะครับ ไม่ได้หมายถึงเสื้อสีไหนแต่จะได.....

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๖. กินข้าวกลางดงเสือ และ สปสช.ความหวังของคนพิการ

 

๑๘ มีนาคม ที่ผ่านมา หลังจากที่...สภาศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการประเทศไทย(TIL)ได้เสนอ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) รับรองให้ ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(ILC)เป็นหน่วยงานบริการทางเลือกของ สปสช. ตั้งแต่เมื่อปีก่อน และมีการประชุมเบื้องต้นร่วมกันมาแล้ว

 
นพ.ประทีป ธนกิจเจริญ รองเลขาธิการ สปสช. ได้เสนอความคิดว่าควรจัดประชุมร่วมกันเพื่อทำโครง

การ หาแนวร่วมคนพิการที่สนใจเข้าร่วมโครงการนี้

(แม้ตอนนี้ รูปนี้จะดูไม่ค่อยเกี่ยวนัก แต่ขอเอาไว้ตรงนี้ก่อนนะครับ จะได้ขึ้นหน้าแรก ชอบส่วนตัว ฮี่ๆ)

จากการรับฟังการนำเสนอในที่ประชุม สปสช.เชื่อมั่นว่าแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(IL Concept) มีศักยภาพที่จะฟื้นฟูสภาพจิตใจ และพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการได้ แต่ขอให้มีแนวร่วมมากกว่านี้ มีมาตรฐานองค์กร การบริหารจัดการ สถิติผู้ใช้บริการ ฯลฯ จึงมีมติว่าจะมาดูงานที่ ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(CILC) ซึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์พระมหาไถ่ พัทยา

ระหว่างทาง TILจึงเสนอให้แวะดูงานด้านคนพิการเทศบาลตำบลเจ้าพระยาสุรศักดิ์ ซึ่งเป็นเทศบาลที่ให้ความสำคัญกับงานพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ ไม่เน้นงานสงเคราะห์เหมือนเทศบาลอื่น

นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลเจ้าพระยาสุรศักดิ์ บรรยายถึงบงานในเทศบาลให้ผู้เยี่ยมดูงาน

ตัวแทนหน่วยงานต่างๆ ทั้งรัฐและเอกชนที่สนใจแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ เข้าร่วมรับฟัง

กลุ่มคนพิการจากจังหวัดต่างๆ ที่สนใจแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ

หลังจากรับฟังการบรรยายสรุปผลงาน นายกฯ อาคม พันธุ์เฉลิมชัย ชวนคณะพวกเราไปทานข้าวกลางวันกันที่ สวนเสือ ศรีราชา

ห้องอาหารที่นี่ จำลองให้ล้อมรอบไปด้วยหุบเสือ โดยมีกระจกกั้นไว้ มีบางทีมองไป เห็นเขาจ้องเราตาเป็นมัน เลยรู้สึกเข้าใจความรู้สึกของน้องๆ ชูวิทย์ขึ้นมาทันที  (จริงๆ นะ คนเรา ถ้าไม่เคยผ่านประสบการณ์เดียวกับเขามา ก็ไม่มีวันเข้าใจเขาอย่างแท้จริงได้หรอก)

เสือดูคนกินข้าวไป คนดูเสือเล่นกันไป  เพลิดเพลินไปอีกแบบ เป็นที่ตื่นตา ตื่นใจแก่คณะมาก...

ทุกคนตื่นตา ตื่นใจกันอย่างมาก นี่แหละครับ...จึงเป็นที่มาของภาพนี้ (พิมพ์ซะเมื่อย กว่าจะตะล่อมเข้าภาพตัวอย่างได้เสื้อลายดอกแบบนี้ ชาวศรีราชาจะนิยมใส่ช่วงหน้าร้อน เทศกาล วันไหล และกองข้าวครับ)

หลังจากกินข้าว(ให้เสือดูเสือ) จนเราอิ่มแล้ว คณะของเราเดินทางมาประชุมต่อที่ห้องประชุม ศูนย์พระมหาไถ่ พัทยา  มีการนำเสนอผลการทำงาน ปัญหา อุปสรรคที่ผ่านมาของTIL รวมถึงโครงการต่อทันทีจนถึงค่ำ

๑๙ มีนาคม วันที่ ๒ ของการประชุม นพ.ยุทธ โพธารามิก ประธานคณะอนุกรรมการสื่อสารประชาสัมพันธ์และคุ้มครองสิทธิ์ สปสช. เดินทางมาเป็นประธานการประชุม

อ.อุดมโชค ชูรัตน์ ประธาน TIL และผอ.รร.อาชีวะมหาไถ่ พัทยา พาเยี่ยมชมโรงเรียน และอาคารสถานที่ต่างๆ ของศูนย์พระมหาไถ่ 

ชมบรรยากาศการเรียน การสอนของ รร. ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน

สายๆ จึงเริ่มประชุมคณะอนุกรรมการฯ ของ สปสช.ครับ

แม้พวกเราจะไม่ได้เป็นกรรมการ แต่ก็ได้รับเกียรติให้เข้าฟังด้วย

บรรยากาศการประชุมเป็นกันเองแต่เต็มไปด้วยสาระ ได้ความรู้มากเลยครับ

จบการประชุม ตั้งแต่ยังไม่ถึงเที่ยง เลยประชุมกันเองต่อ เอาไงดี สปสช.บอกว่า ถ้าพวกเราอยากให้ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(ILC) มีความยั่งยืนในเมืองไทยก็ควรต้อง ทำให้เป็นนโยบาย และถ้าเป็นนโยบายก็ต้องมี ILC ทั่วประเทศสัก ๑๐-๒๐ แห่ง แล้วก็ต้องมีระบบการทำงาน ค่าใช้จ่ายที่ชัดเจน และ ฯลฯ.........

ว่ากันว่า...งานคนพิการในเมืองไทยเป็นงานยาก แต่ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ จะได้รู้เหรอ ว่าเสือก็น่ารักเหมือนแมวได้  ทำกันมาตั้งหลายปีแล้ว สิ่งที่ไม่เคยคิดฝันว่าจะเห็นในชาตินี้ ก็เริ่มเห็นแล้ว เช่น เรื่อง พรบ.ควบคุมอาคาร กฎหมาย ผู้ช่วย คนพิการ และอีกหลายๆ อย่าง ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

 

ถ้าเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ เชื่อว่าจะเป็นก้าวสำคัญของงานด้านคนพิการในเมืองไทย ที่เคยเน้นการสงเคราะห์เป็นหลัก มาเป็นการพัฒนาคุณภาพชีวิต พัฒนาสังคมเลยทีเดียว....

 

ต่อไปเราน่าจะได้เห็นคนพิการที่เคยเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน รวมทั้งคนพิการใหม่ๆ ออกมาใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆ ไป อยู่ร่วมในสังคมแบบเสมอภาคมากขึ้น จากโครงการนี้ครับ

 

 

 

 

 

ชมรมรักษ์ภาษาไทย