เรื่องเล่าจากคนพิการ(รุนแรง)คนหนึ่ง....

"คนพิการ" มาจาก(ดาวดวง)ไหน

2010-09-10T16:59:00.004+07:00

เมื่อหลายปีก่อน เคยได้ยิน...หนังสือ ชื่อ"ผู้ชายมาจากดาวอังคาร ผู้หญิงมาจากดาวศุกร์"

ทำให้ผมเคยคิดเล่นๆ ว่า แล้วคนพิการล่ะ มาจากดาวดวงไหน? ทำไมเวลาไปไหน มาไหนคนพิการมักจะถูกมองเป็นพิเศษด้วย

เชื่อว่า...คนในยุคสมัยนี้ คงได้เห็นคนพิการนั่งรถเข็นตามสถานที่ต่างๆ กันจนจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

แต่ ผมจำได้ว่า ตอนที่ยังเด็ก ภาพคนพิการที่คุ้นตา คือ"ขอทาน"ตามงานวัด และ อีกคนนั่งรถเข็นอีกคน คือ ลูกชายเพื่อนบ้าน เพราะที่ตึกแถวฝั่งตรงข้ามบ้าน จะมีพี่คนนึงนั่งรถเข็นช่วยขายของอยู่หน้าร้านเป็นประจำ ในตอนนั้น ยอมรับว่าไม่เคยได้สนใจว่า คนพิการเหล่านี้มีที่มาอย่างไร คิดว่าคงพิการมาตั้งแต่กำเนิดกันทุกคน แต่แม่มาบอกภายหลังว่า พี่คนนั้นเขาประสบอุบัติเหตุทางรถ ตอนวัยรุ่น ตอนนั้นก็รับฟัง แต่ไม่ได้สนใจคิดอะไรไปมากกว่านั้น

คำถามจากคนทั่วไป ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทำให้ผมคิดเอาเองว่า...สมัยนี้ยังน่าจะ คงมีคนคิดเหมือนเราในตอนนั้นอยู่บ้าง เลยจะลองมาแบ่งปันประสบการณ์การทำงานในช่วง ๗ ปี ที่ได้พบเจอคนพิการมากมายให้ฟังครับ

เริ่มจากคนใกล้ตัวที่สุดก่อนเลย นั่นคือ ผมเองละครับ ที่จริงถ้าใครได้อ่านบล็อกนี้มาตั้งแต่ต้น จะรู้ว่า ผมเป็นคนพิการจากสาเหตุยอดนิยมที่สุดคือ อุบัติเหตุจราจร(ที่มีต้นเหตุจากคนเมาขับรถ)

จากการพบเจอคนพิการมาเยอะมาก อันนี้ตรงตามสถิติทางการเลยครับ

คนพิการส่วนใหญ่(จากการประเมินด้วยตนเอง น่าจะเกิน ๕๐% ประสบอุบัติเหตุจาก จักรยานยนต์ รถยนต์ และอื่นๆ บนท้องถนน ส่วนรายละเอียดของสาเหตุ มีมากมายหลากหลาย ตั้งแต่ เมาแล้วชนเสาไฟฟ้า ตกถนน ชนกะรถชาวบ้าน ซิ่ง หลับใน หรือไม่ก็ ขับ(ขี่)รถอยู่ดีๆ ก็โดนไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งมาเสยเอา ทะเลาะกับแฟนในรถแย่งพวงมาลัยจนรถคว่ำ(อันนี้เจอมา ๒-๓ คนแล้ว) ฯลฯ

อันดับรองๆ ลงมาก็เป็นพวกโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ เช่น โปลิโอ กล้ามเนื้ออ่อนแรง โรคเกี่ยวกับไขสันหลัง โรคเลือดบางชนิด ที่ทำให้ต้องตัดอวัยวะแขนขา ไข้สมองอักเสบที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้ กลุ่มที่พิการจากโรค มีโปลิโอเยอะสุด แต่ในอนาคต กลุ่มโปลิโอจะลดลงจนน่าจะหมดไป เพราะมีฉีดวัคซีนที่ป้องกันได้

ส่วนโรคอื่นๆ บางอย่างเกิดจากพันธุกรรม หรือเกิดจากระบบในร่างกายของแต่ละคน ซึ่งบางทีหมอยังไม่สามารถให้คำตอบได้

อีก 2 สาเหตุ ที่ทำให้พิการคือ ตกจากที่สูง และกระโดดน้ำ ตกจากที่สูงนี่ก็มีตั้งแต่ ตกต้นไม้ ตกช้าง ตกม้า ตกเขา

กระโดดน้ำแล้วพิการ ก็มีเยอะจนไม่น่าเชื่อ จนเคยคุยกะเพื่อนกลุ่มนี้เล่นๆ ว่า อาจจะตั้งชมรมคนพิการจากกระโดดน้ำได้เลยทีเดียว แล้วที่สำคัญคนพิการด้วยสาเหตุนี้ ถ้าไม่ มักจะคอหัก*** จนเสียชีวิต ก็จะทำให้พิการระดับรุนแรง

คนพิการคนแรก ที่ผมรู้จัก ตอนนอน รพ.ราชวิถี ถูกเพื่อนแกล้ง โดยเพื่อนทั้งกลุ่มลงไปนั่งคุกเข่าในน้ำให้ดูเหมือนน้ำลึก แล้วเรียกให้กระโจนลงไป หัวชนพื้น ต้องเป็นอัมพาตระดับC4 ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ครอบครัวไม่มีปัญญาดูแล ในที่สุดต้องถูกทิ้งไว้ที่ รพ. เรื่องโดดน้ำ บางคนเห็นน้ำใสๆ นึกว่าลึกพอ โดดลงไป โหม่งพื้น....คอหัก มีเยอะจริงๆ ครับ

เรื่องที่เกี่ยวกับโดดน้ำแล้วไปทำให้คนอื่นพิการก็มีครับ 6ปีก่อนรู้จักวิศวกรปริญญาโท คนนึง เขาไปว่ายน้ำที่สระน้ำของหมู่บ้านตามปกติ แล้วมีเด็กที่มาเล่นน้ำกับเพื่อนโดดมาใส่ ตรงต้นคอพอดี คอหักเป็นอัมพาตระดับ C5 ครับ

อีกกลุ่มที่พบว่ามีเยอะ คือ กลุ่ม คนพิการแต่กำเนิด โรคสมองพิการ Cerebral Palsy (ซีรีบรัล พลัลซี) หรือ ซีพี โรคนี้เหมือน"ชายน้อย"ในบ้านทรายทองน่ะครับ ความพิการนี้จะทำให้ มีผลต่อการเคล่อนไหว และมีอาการเกร็งที่ร่างกาย และใบหน้า ส่งผลให้พูดไม่ชัด

สาเหตุสำคัญอีกอย่างหนึ่ง คืออาวุธต่างๆ โดยเฉพาะ ปืน หรือระเบิด ในช่วงสงครามจะมีทหารพิการเยอะมาก แต่สมัยนี้ในบ้านเราแทบไม่มีสงครามแล้ว เหตุหลักๆ จึงเกิดจากเหตุนักเรียน นักเลงนั่นแหละ แล้วแปลกตรงที่คนที่โดนกระสุนพวกนี้ มักจะเป็นผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง พวกที่ก่อเรื่องเองกลับไม่ค่อยเป็นอะไร นอกนั้นก็เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เรื่องชู้สาว ขัดผลประโยชน์หรือทะเลาะเบาะแว้งกันบ้าง

เกือบลืม อีกกลุ่มที่พบอยู่บ้าง คือพิการจากเครื่องจักร หรือการทำงาน ที่เกือบลืม เพราะกลุ่มนี้มักจะพิการน้อย ไม่ค่อยถึงขนาดต้องนั่งรถเข็นเท่าไรนัก

ถ้าอ่านแล้ว สังเกตุดูดีๆ สาเหตุที่มาของความพิการ มีทั้งสามารถป้องกันหรือหลีกเลี่ยงได้ เช่น ถ้าได้รับวัคซีนครบ โรคหลายๆโรคก็ไม่มีทางทำให้ใครพิการได้อีก ถ้าคุณไม่เมาเหล้าแล้วออกมาขับรถ ใส่หมวกกันน็อค คาดเข็มขัดนิรภัย และขับขี่รถอย่างระมัดระวัง ถูกกฏจราจร โอกาสที่จะพิการจากอุบัติเหตุก็เป็นเรื่องยาก และที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง คือ ถ้าจะทะเลาะกับแฟน ควรจอดรถทะเลาะกันให้เรียบร้อย ก่อนจะออกรถนะครับ

ที่เล่ามาทั้งหมด เป็นสาเหตุหลักๆ เท่านั้น ที่ทำให้คนพิการนั่งรถเข็นมีอยู่บนโลก ไม่ได้มาจากดาวดวงไหนทั้งนั้น ทีนี้เวลาเจอคนพิการกำลังเก้ๆ กังๆ อยู่ที่ไหน ถ้าอยากให้ความช่วยเหลืออะไร หรืออยากคุย ดูว่าเขามีรอยยิ้มให้ อย่ามัวแต่มองเฉยๆ บางทีเขาอาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่ก็ได้ ลองถามหรือชวนพวกเขาคุยได้นะครับ

ความสุขจากการเป็นผู้ให้ โดยเฉพาะกับคนที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ เป็นความสุขที่ไม่ต้องลงทุนใดๆ ครับ^^

***คนทั่วไป มักจะเข้าใจว่าคนที่คอหักจะต้องเสียชีวิตเสมอไป แต่คอหักในความหมายถึง กระดูกไขสันหลังบริเวณต้นคอ ระดับ C1-7 เกิดอาการแตกหัก ถ้าเกิดแตกหักรุนแรงมาก หรือในระดับสูงมากๆ คือ C1 จะเสียชีวิตทันทีครับ ส่วนแตกหักแล้วไปกดทับเส้นประสาทไขสันหลัง ก็จะเป็นอัมพาต รุนแรงมากน้อยต่างกันไป แต่ที่เห็นมา ทุกคนจะใช้มือไม่ได้(ถ้าC5-7 จะพอใช้แขนได้)

๕๒. พ่อ ของ (คนพิการรุนแรง อย่าง) ผม

2009-12-08T14:27:00.001+07:00

คิดอยู่นาน...ว่าจะเขียนเรื่อง "พ่อ" ดีหรือไม่ เพราะรู้สึกว่า ค่อนข้างจะเป็นเรื่องส่วนตัว

แล้วเหมือนเป็นหัวข้อเด็กประถมที่ครูสั่งให้เขียนเรียงความยังไงก็ไม่รู้

ประมาณว่า ทุ้ก...คน เขียนเรียงความมาส่งครูวันที่ ๔ นะ หัวข้อว่า “พ่อของฉัน”

แต่คิดถี่ถ้วนแล้ว สรุปเอาเองว่า เรื่องของ พ่อของผม น่าจะเป็นเรื่องของพ่อ

ที่มีความแตกต่างในรายละเอียดอยู่ เลยคิดเอาเองว่า น่าสนใจน่ะครับ (แหะๆ)

พ่อเป็นลูกคนจีน เกิดในครอบครัวชาวจีนที่ยากจน ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา

พ่อเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าตอนเด็กๆ เวลาพ่อกับพี่ชายฝาแฝด อยากได้กางเกงหูรูดสักตัว

ต้องไปคอยเก็บข้าวตก (ข้าวที่หลงเหลืออยู่ในท้องนาหลังจากเก็บเกี่ยวแล้ว) ที่ทุ่งนาอยู่หลายวัน

เพื่อจะขาย ได้เงินมาซื้อ ด้วยฐานะที่ยากจน แถมมีพี่น้องตั้ง ๘ คน พ่อได้เรียนแค่ ป.๔

แล้วก้อต้องไปทำงานเลี้ยงตัวเอง โดยไปช่วยงาน ตามบ้านญาติ จนโตขึ้นมาหน่อย

ได้มาเรียนวิชาตัดเย็บเสื้อผ้า และทำเบาะรถยนต์ โซฟา ที่ชลบุรี พ่อบอกว่า

น่าจะเคยทำงานร้านเดียวพ่อของโน้ต อุดม (ไม่รู้ใช่ป่าว) แหม ไม่เบานะ พ่อ รู้จักพ่อดาราด้วย

จนเริ่มเป็นหนุ่ม จึงมาเปิดร้านของตัวเองที่ ศรีราชา ซึ่งยังเปิดกิจการอยู่จนทุกวันนี้

ปูพื้นเรื่องพ่อมายาวแล้ว เรื่องที่อยากเล่าอยู่ตรงที่เกี่ยวกับ “พ่อกับผม” มากกว่า

ที่จริง คนที่เคยอ่านบล็อกนี้มา จะทราบว่า ผมไม่ได้พิการมาแต่กำเนิด เพราะเกิดมาก็ครบ ๓๒

แถมเป็นเด็กน้อยน่ารัก น่าชัง อีกตะหาก (ขอนิสนึง อย่าเพิ่งหมั่นไส้นะครับ)

ตอนเด็กๆ ผมมีหน้าที่จะต้องตื่นแต่เช้าซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปตลาด เพื่อถือของให้พ่อทุกเช้า

พ่อบอกว่า ตื่นสายๆ เดี๋ยวไม่ทันทำกิน คงเพราะเชื่อพ่อ ตั้งแต่เด็กจนปูนนี้

แทบจะนับวันที่ตื่นสายเกิน ๗ โมงเช้าได้เลย เวลาที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์พ่อไปไหน มาไหน

จะไม่เหมือนซ้อนคนอื่นเลย เพราะเอวพ่อจะหนานิ๊ด...นึง เวลากอด ตอนเด็กๆ

จะกอดได้แค่ครึ่งรอบเอง ตรงนี้ทำให้มั่นใจมากเวลานั่งด้วย (ฮ่า ๆ ๆ)

แล้วเอกลักษณ์ อีกอย่างคือ พ่อจะขี่มอเตอร์ไซค์เกียร์ ๓ เกียร์เดียว

ถ้าใครเคยมาศรีราชา แล้วสังเกต จะเห็นว่าเมืองนี้มีเนินทั้งเมือง เวลาขี่เกียร์เดียว

เครื่องมันจะร้อง อื๊ดดดดดดด แบบ.....ฉันจะหมดแรงแล้ว ช่วยเปลี่ยนเกียร์หน่อยเถอะ

แต่พ่อไม่เคยเชื่อมัน จนทุกวันนี้ พ่อสตาร์ทรถปุ๊บ ก็ออกไปเลย จนถึงกลับเข้าบ้าน

พ่อลากเกียร์ ๓ ตลอด พ่อส่งผมไปอยู่หอพัก ตั้งแต่ ป.๔ ซึ่งผมไม่เคยเข้าใจมาตลอดชีวิต

ว่าทำไมพ่อต้องให้ผมไปอยู่หอพัก ที่ห่างจากบ้านไม่ถึง ๓ กิโล จนมารู้ไม่กี่ปีนี้เอง

พ่อบอกว่า พ่อกับแม่ เรียนมาน้อย ทำให้สอนการบ้านผมไม่ได้ โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ

เลยต้องส่งผมไปอยู่หอพัก แต่สำหรับผมแล้ว ทุกวันนี้ถ้าใครถาม ผมจะแนะนำว่า

ลูกที่ยังไม่โตพอ บ้านเป็นสถานที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับเขาแล้วครับ

แต่ในตอนนั้น พ่อผมมีเหตุผลที่แตกต่าง...ในความรักที่มีเหมือนกัน

ผมเรียนที่นั่นจนจบ ม.๓ จึงมาเรียนต่อที่ กรุงเทพ ซึ่งช่วงนั้นใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วๆไป

ที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระ เหมือนนกที่เพิ่งหลุดจากกรง อยากไปเรียนก็ไป

เลิกเรียนก็เล่นดนตรี กีฬา สนุกสนานกับเพื่อนๆ ไปวันๆ แต่ก็ไม่ได้เกเรมากไปกว่านี้

ยังกลับมาบ้านทุกวันหยุด แต่...คำพูด คำสอนของพ่อแม่ที่เคยเชื่อฟังนี่สิ

ทำไมช่วงวัยนี้ถึงรู้สึกฟังแล้วขัดหูไปหมดไม่รู้ อาการแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นกับผมคนเดียวหรือเปล่า

แต่ถ้าไม่ได้อยู่จนโต หรือได้ผ่านเหตุการณ์สำคัญของชีวิต วัยรุ่นแบบผม

ก็คงไม่มีวันรู้ซึ้งถึงความรักของพ่อแม่หรอก พูดถึงเรื่อง เหตุการณ์สำคัญของชีวิต

ขอข้ามมาคืนวันที่ ๑๐ มิ.ย. ๒๙ เลยนะครับ คืนนี้เป็นจุดหักเหของชีวิต

และเปลี่ยนความคิดที่ผ่านมาของผม อย่างมากมาย

คืนนั้นผมไปเที่ยวกับเพื่อน(เป็นครั้งที่ ๒-๓ ของการออกไปเที่ยวกลางคืนเอง)

จนเกิดอุบัติเหตุรถยนต์รุนแรง นาทีแรก...หลังจากลืมตาขึ้นมา พยาบาลถามเบอร์ติดต่อทางบ้าน

ผมบอกไป หลังจากนั้นไม่นาน พ่อกับแม่มายืนอยู่ข้างเตียงผมแล้ว แม่บอกว่า

พ่อขับรถมาแค่ ๔๕ นาที ในระยะทาง กว่า ๑๐๐ กม.

ข้ามสะพานที รถแทบบิน (สมัยนั้นยังไม่มีโทล์เวย์ มอเตอร์เวย์นะครับ)

จากวันนั้น ในช่วง ๒ เดือน พ่อแทบจะทิ้งร้าน เพื่อมาอยู่กับผมที่ รพ.ราชวิถี

ที่ รพ.พ่อจะหาอาหารที่ผมชอบมาให้ทุกวัน หาคนมาอยู่เป็นเพื่อนเวลาที่พ่อต้องไปทำธุระ

และขอให้หมอจ่ายยาที่ดีที่สุดให้ผม โดยไม่สนใจราคาเลย ที่จริง.....

พ่อรู้ตั้งแต่วันแรกๆ ว่าผมต้องกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิต นั่น น่าจะเป็นเหตุผลที่ ...

ผมเห็นพ่อแอบร้องไห้หลายครั้ง ในขณะที่ผมยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรกับตัวเองต่อไป

คิดแต่ว่า เดี๋ยวก็หาย จะได้กลับไปเรียน ไปสนุกกับเพื่อน อีก พ่อเคยพูดกับผมว่า

“ถ้าเป็นแทนได้ พ่อจะเป็นแทนเอง” ผมตอบกลับไปแบบไร้เดียงสาว่า

“ชัยเป็นน่ะดีแล้ว ถ้าพ่อเป็น พี่พยาบาลมาพลิกตัวให้พ่อไม่ไหว ต้องใช้รถเครนยกเชียวนา”

จากนั้นผมแอบเห็น พ่อหัวเราะทั้งน้ำตา

จนวันกลับมาบ้าน ช่วงแรก เวลาจะอาบน้ำ พ่อทำเปลผ้าใบ

ที่พ่อเห็นเขาใส่ปลามาขายตามตลาดนัด แล้วช่วยอุ้มลงไปให้แม่อาบน้ำสระผมให้

คนที่เป็นอัมพาตนอนมานานๆ จะนั่งไม่ได้ นั่งแล้วหน้ามืดจะเป็นลม

พ่อก็ออกแบบรถเข็น โดยเอาเบาะรถยนต์มาดัดแปลงใส่ล้อ

เวลาที่เกิดหน้ามืด จะได้ปรับเอนลงได้ ในตอนนั้น เริ่มรู้ตัวแล้วว่า

จะต้องเป็นอัมพาต (ชนิดที่ช่วยเหลือตนเองไม่ได้เลยตลอดชีวิต)

แต่พ่อยังคอยให้กำลังใจตลอด ไม่ใช่คำพูด แต่ด้วยการกระทำ

ช่วงแรกๆ วิธีใดที่มีคนแนะนำว่าดี หายแน่ พ่อพาไปทำหมด

นวดน้ำมัน จับเส้น ฝังเข็ม ตลอดจนไสยศาสตร์ ทรงเจ้า เข้าผี ทั้งๆที่ไม่เคยเชื่อพวกนี้

แต่พ่อก็ยังยอมพาไป ๓-๔ ปีแรก ยังมีอาม่า(ย่า) อยู่ดูแลช่วยเหลือ พอหลังจากนั้น

เริ่มมี แผลกดทับ เพราะทั้งพ่อ และแม่ต้องไปค้าขาย ไม่ค่อยมีเวลามาดูแล พลิกตัวให้

ได้แต่มาป้อนข้าว เช็ดตัว ตามเวลา พ่อก็ทำแผลให้เอง สารพัดสูตรที่พ่อเชื่อว่าดี

พ่อกับแม่จะแบ่งหน้าที่กัน เช่น พ่อหุงข้าว ทำอาหาร และป้อนมื้อกลางวัน พร้อมทำแผล

แม่ป้อน เช้าเย็น และเช็ดตัว แปรงฟัน เป็นต้น ว่าจะเขียนสั้นๆ เขียนไปเขียนมาจบไม่ลงครับ

เพราะ ๔๐ ปีที่ผ่านมา สิ่งที่พ่อทำให้ผม ไม่รู้จะเขียนอีกเท่าไหร่ถึงจะหมด พูดถึงตรงนี้

นึกถึงเพลงๆ เดียวกับที่ผมนึกไหม “จะเอาโลกมาทำปากกาแล้ว เอานภามาแทนกระดาษ...”

เคยมีคำพูดหนึ่งจากพ่อ ซึ่ง ทำให้มีกำลังใจ ให้ผมที่จะมีชีวิตจนถึงทุกวันนี้ได้ พ่อบอกว่า

“ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร พ่อจะไม่มีวันทิ้งหรอก” ผมเลือกที่จะเริ่มเขียนบทความนี้ในวันพ่อ

แม้ว่าผมจะเขียนได้ช้ามาก (แลัวอาจไม่ทันเผยแพร่วันนั้น) ส่วนหนึ่ง

ผมต้องการความรู้สึกของวันพ่อ อยากให้หลายๆคน

ได้มีโอกาสอ่านบทความ (ที่ผมเขียนพร้อมคราบน้ำตา) นี้จัง

ถึงแม้มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องส่วนตัวไปบ้าง แต่ถ้ามันทำให้

คนที่อ่านได้ระลึกถึงคนที่รักคุณที่สุด แล้วได้ตอบแทนพระคุณท่าน

ให้รีบทำซะ ถ้าไม่มีอะไรจะตอบแทนท่าน(แบบผม) อย่างน้อยบอกรักท่าน

ในวันที่ท่านยังสามารถรับฟังคุณได้

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๕๑.โฆษณาไทยประกันชีวิต ทำ(ซึ้ง)อีกแล้ว

2009-10-01T11:31:00.001+07:00

เมื่อคืนได้ดู โฆษณาตัวใหม่...ของบริษัทไทยประกันชีวิต ซึ่งต้องขอใช้คำว่า "โดนอีกแล้ว"

เริ่มจากเมโลดี้ที่คุ้นหู ตามด้วยเด็กๆ ที่ร้องเพลงด้วยความสดใส และคำบรรยายใต้ภาพของโฆษณานี้ ดูแล้วทำให้น้ำตาคลอไปกับ ความซาบซึ้งของความรักของแม่ที่มีลูกพิการ

ซึ่งฟังแล้ว น่าจะดูเศร้า แต่ไทยประกันชีวิต กลับถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้อย่างน่าประทับใจอย่างยิ่งครับ

ขอขอบคุณ ไทยประกันชีวิตครับ ได้ฟังเพลงนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่เพิ่งซาบซึ้งถึงเนื้อหา ถึงจะแค่ท่อนที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ แม่-ลูก เพียงท่อนเดียวก็เถอะ

วันนี้เลยหาเนื้อเพลงเต็มๆ จากกูเกิ้ล มาให้ฟังด้วยครับ

Que Sera, Sera (Whatever Will Be,Will Be)

When I was just a little girl
I asked my mother, what will I be
Will I be pretty, will I be rich
Here's what she said to me.

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future's not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.

When I was young, I fell in love
I asked my sweetheart what lies ahead
Will we have rainbows, day after day
Here's what my sweetheart said.

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future's not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.

Now I have children of my own
They ask their mother, what will I be
Will I be handsome, will I be rich
I tell them tenderly.

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future's not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.

คำแปลครับ

เมื่อฉันยังเล็กเล็กเป็นเด็กน้อย
แม่ต้องคอยตอบคำถามความสงสัย
"ฉันจะมีวิถีทางไปอย่างไร
จะสวยไหม หรือจะรวย ด้วยเงินตรา"

แม่ตอบฉันทุกครา ว่า "ลูกรัก
สิ่งใดจักต้องเกิด ต้องเกิดหนา
สิ่งใดจักต้องเป็น เป็นต้องมา
อันอนาคตไซร้ใช่รู้กัน"

เมื่อถึงวัยความรักหวานสราญจิต
ถามยอดมิตร "สิ่งใดคอยร้อยความฝัน"
ฤารักเรา จะสดชื่นทุกคืนวัน?
ขอยอดขวัญจงไขความที่ถามมา"

เธอตอบฉันด้วยไมตรี ว่า "ที่รัก"
สิ่งใดจักต้องเกิด ต้องเกิดหนา
สิ่งใดจักต้องเป็น เป็นต้องมา
อันอนาคตไซร้ใช่รู้กัน"

ฉันบัดนี้มีลูกน้อยที่คอยเฝ้า
คอยรบเร้าถามประเด็นความเห็นฉัน
"ลูกจะรวย หรือสวยไหม ใคร่รู้กัน
ขอแม่นั้น บอกลูกรัก เพียงสักครา"

ฉันบอกเขาด้วยเมตตาว่า "ลูกรัก
สิ่งใดจักต้องเกิด ต้องเกิดหนา
สิ่งใดจักต้องเป็น เป็นต้องมา
อันอนาคตไซร้ใช่รู้กัน"

๕๐. ตะลุย .. แดนอีสาน(ต่อ)

2009-09-22T22:29:00.002+07:00

แหะๆ.... ต้องเริ่มเอ็นทรี่ย์ด้วยการขอโทษก่อนเลยครับ เพราะถ้าเป็นหนังภาคต่อ ก็ถือว่าเป็นภาต่อที่ทิ้งช่วงไปนานพอสมควรเลยครับ
ที่จริง....ตอนนี้ถ้าจะใส่เนื้อหา คงคล้ายๆกับครั้งที่แล้วละครับ ที่ต่างเพียงสถานที่และผู้เข้าอบรมเท่านั้นเอง

เมื่อมาถึงอุบลราชธานี ก็จะพบสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ก็คือ เทียนพรรษาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ที่ลานทุ่งศรีเมืองนี่เอง ให้ผู้คนที่ผ่านไปมา ได้เห็นความยิ่งใหญ่ของประเพณีแห่เทียนพรรษาของอุบลฯ ได้ตลอดทั้งปีไปเลย

โปรแกรมการอบรม แบบเดียวกับที่อื่นๆ ผู้เข้าอบรมได้ตรงตามเป้าหมาย

ผู้เข้าอบรมให้ความสนใจ คนพูดเลยสู้ใจขาด(แม้เป็นแผลกดทับ ถ้าไม่ใช่ช่วงของผม ก็จะแอบไปนอนรอที่โซฟาหลังห้อง)

การอบรมเป็นไปอย่างราบรื่น ผู้เข้าอบรมให้ความสนใจอย่างดี

ภาคปฏิบัติที่นี่ ตื่นเต้นหน่อย ก็.....ดูบันไดซะก่อน

คนทั่วไปไม่เคยนั่งถเข็น ต้องมานั่งครั้งแรกก็คงรู้สึกแปลกๆ อยู่แล้ว แถมยังต้องถูกเข็นขึ้นลงบันไดอีก ใครอยากรู้ความรู้สึก ลองดูได้นะครับ (ไม่สวนลิขสิทธิ์) นอกจากจะได้เข้าใจความรู้สึกคนที่นั่งถเข็นแล้ว เผื่อจะมีคนเข้าใจ ช่วยสร้างทางลาดให้เยอะๆ

อีกกลุ่มก็อบรมอยู่ภายใน ในรูปเป็นการแสดงการใช้กายอุปกรณ์(การถอดที่พักแขนรถเข็น)

เหมือนทั้ง ๒ จังหวัดที่ผ่านมา เราได้พบคนพิการ(เพิ่งออกสู่สังคม) ใหม่ๆ เช่นเคย

ที่ผ่านมา มีหลายคนที่มีศักยภาพ เพียงแต่ขาดทักษะ และโอกาสที่จะแสดงมันออกมา ซึ่งน่าเสียดายแทนสังคมบุคคลากรที่มีค่าเหล่านี้

ประตูแห่งโอกาสหลายๆประตู เริ่มเปิดแล้ว และมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับ วิทยากร IL ทีมผู้จัดอบรม(TIL) สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ (ผู้สนับสนุนทุน) รัฐบาล สังคม หรือใคร คนใดคนหนึ่งเท่านั้น

ถ้าถามผม ผมก็บอกว่าพวกเราทุกคนทำเต็มความสามารถแล้ว ที่เหลืออยู่ที่รัฐบาล สังคม และที่สำคัญ ตัวคนพิการนั่นแหละ

เวทีการอบรมแบบนี้เป็นโอกาสสำคัญ ที่ทำให้คนพิการกลุ่มที่เรียกว่าพิการรุนแรง ได้เปิดตัวเองสู่สังคม หลายคนไปได้ไกลชนิดที่ว่า ครอบครัวหรือตัวเองคาดถึง จากคนพิการที่หมดอาลัยตายอยาก ไร้สิ้นความหวัง เป็นภาระของครอบครัวไปวันๆ กลับกลายเป็นคนมีชีวิตชีวาอีกครั้ง พยายามทำให้ตัวเองมีคุณค่า ไปเรียนหนังสือ มีงานทำ มีเพื่อนใหม่ หรือกระทั่งมีครอบครัว ฯลฯ

แอบหวังไว้ลึกๆ ว่า สิ่งที่พวกเรา ได้ลงแรงหว่านกล้าไว้ คงไม่เสียเปล่า ผลิดอกออกผล ขึ้นมาเป็นคนพิการที่มีคุณภาพ และเป็นแนวร่วมที่เข้มแข็งในไม่ช้านี้ครับ.....

๔๙.ตะลุย....แดนอีสาน

2009-07-24T11:38:00.001+07:00

ช่วงที่ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนี้... ช่วงนึงผมและเพื่อนๆ ได้รับมอบหมายไปจัดอบรมที่อีสาน ๓ จังหวัด อุดรธานี,ร้อยเอ็ดและอุบลราชธานีตามที่เคยพูดถึงในเอ็นทรี่ย์ก่อนไปบ้างแล้ว โดยไปเที่ยวนี้ ในทุกจังหวัดจะต้องอยู่จัดอบรมจังหวัดละ ๒ อบรม อบรม แยกเป็นการอบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ ให้คนพิการและครอบครัว ๓ วัน และอบรมผู้ช่วยคนพิการ ๒ วัน

ระหว่างเดินทางไปก็มีเหตุการณ์ตื่นเต้นเล็กน้อย คือ ยางแตก

มาจัดที่อุดรฯเป็นจังหวัดแรก เริ่มที่การอบรมผู้ช่วยคนพิการ ๒ วัน

ประธานในพิธีเปิด หัวหน้าสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์(ชื่อยาวมาก พวกเราจะเรียกสั้นๆ ว่า พมจ.) จ.อุดรฯ เดินทางมาเป็นประธานพิธีเปิด

ประธานกล่าวเปิดการอบรม

การอบรมผู้ช่วยคนพิการมีทั้งทฤษฎี และภาคปฏิบัติ

วิธียกคนพิการรุนแรง ขึ้นลงรถยนต์ วิธีนี้เคยสอนหมอและพยาบาล(เป็นสามีภรรยากัน ที่มีน้องพิการ)มาแล้ว หมอบอกว่า "ผมเป็นหมอมาตั้งนานยังยกกันทุลักทุเลมาตั้งนาน"

วันที่ ๓-๕ ของการอบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ ให้กับคนพิการและครอบครัว

คนที่กำลังพูดอยู่เป็นคนพิการ ๑ ในหลายคน ที่เพิ่งออกจากบ้านครั้งแรกในรอบหลายปี(ตั้งแต่พิการ) ก่อนหน้านี้ ใครมาชวนก็ไม่เคยออกมา แต่คณะทำงาน(คนพิการ)ของเราเข้าไปแค่ครั้งเดียว ยอมตามออกมาเลย นี่เป็นผลของเครื่องมือหนึ่ง ที่ได้ผลในสร้างความมั่นใจให้เกิดกับคนพิการที่ยังไม่ยอมรับตัวเอง ให้เปิดใจได้อย่างรวดเร็ว เราเรียกว่า "คนพิการต้นแบบ"(role model)

ช่วงที่เสร็จสิ้นภารกิจจากอุดร กำลังจะไปร้อยเอ็ด (ช่วงวันอาทิตย์)แวะไปจัดกลุ่มสนับสนุนคนพิการที่ อ.กุฉินารายณ์ จ.กาฬสินธุ์ ได้รับการต้อนรับที่อบอุ่น และได้ลองชิมอาหารสไตล์พื้นบ้านภู่ไทแท้ๆ เลย

เช้าวันต่อมา "วัด" เป็นสถานที่รวมตัวกันของคนพิการและครอบครัว และชาวบ้าน จาก๓ ตำบล ใน อำเภอ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวภู่ไท มีสาวน้อยแสดงรำภู่ไทต้อนรับด้วย

คนพิการและครอบครัวที่มารวมตัวกันในวันนั้น

หัวหน้าส่วนกายภาพบำบัดของ รพ.กุฉินารายณ์ ที่เคยได้ยินงานเรามาก่อน ได้รู้ข่าวจึงเดินทางมาพบปะพูดคุยอย่างสนใจ แม้เป็นวันอาทิตย์

จังหวัดต่อไป...ที่เราต้องไปจัดอบรมคือร้อยเอ็ด

เหมือนที่อื่นๆ ที่เคยไป เราชวนคนพิการหน้าใหม่ๆ ออกจากบ้านเป็นครั้งแรกได้อีก โดยคนนี้(เสื้อสีน้ำเงิน) เป็นอดีตทหารเก่า รับไม่ได้ที่ต้องมาพิการจากอุบัติเหตุ ไปคุยตอนแรกคิดแต่เรื่องจะลาโลกท่าเดียว

โรงแรมที่ร้อยเอ็ดนี่มีบางมื้อมีนักร้องมาขับกล่อมด้วย (แหม...ดีจัง)

เย็นวันหนึ่งในช่วงอบรม ระหว่างทางไปทานหมูกระทะ เจอป้ายนี้ที่ข้างร้านหมูกระทะกลางตัวเมือง เลยถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก(ส่วนจะเขียนว่าอะไร ลองอ่านดูครับ)

"ร้านหมูกระทะริมบึง" เขาบอว่าเป็นร้านหมูกระทะที่ใหญ่ที่สุดในภาคอีสาน

ส่วนใหญ่การอบรมที่เราจัด มักจะเป็นการอบรมเชิงปฏิบัติการ ให้ผู้เข้าอบรมทุกคนได้มีส่วนร่วม ได้แสดงความรู้สึก ความคิดเห็น

เขียนไป เขียนมา ยาวมากแล้ว เพิ่งได้ ๒ จังหวัดซึ่งอยู่ในทริปที่ ๑ ของการอบรมเอง ซึ่งใช้เวลาอบรม ๒ สัปดาห์พอดี

ที่ต้องแบ่งเป็น ๒ ทริปใน ๓ จังหวัด เพราะกลัวว่าทีมงานเรา ซึ่งเป็นคนพิการรุนแรงเกือบทั้งหมด ทำทุกอย่างกันเองตั้งแต่ประสานงานเตรียมการอบรม บรรยาย ดำเนินการอบรม เลยหวั่นใจอยู่ลึกๆ กลัวจะไม่ไหว แม้กระทั่งตัวเอง ก่อนไปก็กังวลมาก เพราะไม่เคยห่างบ้านเป็นเวลาถึง ๒ อาทิตย์มาหลายปีเต็มที

แอบกังวลไปหมด กลัวนั่งนานๆ ทุกวัน ร่างกายจะรับไหวไหม, เนื้อหาและวิธีการจัดอบรมเหมาะสมหรือเปล่า, กลัวไม่ได้ผู้เข้าอบรมกลุ่มเป้าหมาย และจำนวนที่ต้องการ, ห่วงงานจะไม่บรรลุผลตามเป้า, ห่วงบ้าน ห่วงพ่อแม่ ฯลฯ

แต่สุดท้าย...ทุกอย่างที่กังวลก็ผ่านพ้นมาได้ เจอปัญหาก็ช่วยกันแก้ไข จนเสร็จสิ้น ได้ผลเป็นที่น่าพึงพอใจทีเดียว

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๘.เดินทางไกล๊ไกล (ตะวันออกสุดยันตะวันตกสุดของประเทศ)

2009-06-16T13:50:00.003+07:00

มาแล้วครับ.... หลังจากช่วงเดือนกว่าที่ห่างหายจากบล็อกไป เป็นช่วงเวลาที่ต้องเดินทางไกล้ ไกล หลายจังหวัด ทั้งตะวันตกสุด ไปจนถึงตะวันออกสุดเลย

เสียดาย...ไปถึงแค่ เขื่อนสิรินธร อ.สิรินธร จ.อุบลราชธานี อีก ๑๗ กม.ถึงผาแต้ม จุดดูพระอาทิตย์ขึ้นของประเทศไทย

ไม่เคยเดินทางไกล และบ่อยมากมาย ขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แล้วยังได้ไปในจังหวัดที่เคยฝันอยากจะไปถึง ๒ จังหวัด คือภูเก็ตและอุบลราชธานี จังหวัด ทั้งตะวันตกสุด ไปจนถึงตะวันออกสุดของประเทศไทย

แหลมพรหมเทพ จ.ภูเก็ต จุดชมพระอาทิตย์ตกของประเทศไทย

เอ็นทรี่ย์นี้ เลยลองเอาระยะทาง และเวลาที่เดินทางมาให้ดูครับ

๒๗-๒๙ เมษายน ไปสัมนาที่ จ.กระบี่ วันสุดท้ายปิดด้วยการเลือกตั้งนายกสมาคมคนพิการแห่งประเทศไทย

เส้นทางการขับรถจากบ้านผมไปยัง จ.กระบี่
๘๘๖ กม. – ประมาณ ๑๒ ชั่วโมง ๕๔ นาที

การเลือกตั้งนายกสมาคมคนพิการ ต้องมี กกต.มาช่วยจัดเลยนะครับ

๓๐ เมษายน ไป จ.ภูเก็ต เปิดเครือข่ายเหยื่อเมาแล้วขับ
เส้นทางการขับรถไปยัง ภูเก็ต
๑๗๘ กม. – ประมาณ ๓ ชั่วโมง ๑๕ นาที
จากภูเก็ต กลับบ้าน ๘๘๖ +๑๗๘ = ๑,๐๖๔ กม.

๑๒-๑๖ พฤษภาคม ไปจัดอบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการที่ จ.อุดรธานี
เส้นทางการขับรถจากบ้านผมไปยัง อุดรธานี
๖๑๘ กม. – ประมาณ ๙ ชั่วโมง ๒๔ นาที

๑๗ พฤษภาคม ไปที่อำเภอกุฉินารายณ์ กาฬสินธุ์
เส้นทางการขับรถจากอุดรฯไปยังอำเภอกุฉินารายณ์ กาฬสินธุ์
๒๐๕ กม. ๓ ชั่วโมง ๓๔ นาที

การต้อนรับที่แสนอบอุ่นของชาวบ้านและคนพิการที่ ต.หนองห้าง อ.กุฉินารายณ์ กาฬสินธุ์

๑๘-๒๒ พฤษภาคม ไปจัดอบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการและที่ จ.ร้อยเอ็ด
เส้นทางการขับรถจาก อ.กุฉินารายณ์ กาฬสินธุ์ไป ร้อยเอ็ด
๙๗.๔ กม. ๑ ชั่วโมง ๕๙ นาที

จากร้อยเอ็ด กลับบ้าน
เส้นทางการขับรถไปยัง อำเภอศรีราชา ชลบุรี
๕๕๖ กม. – ประมาณ ๘ ชั่วโมง ๘ นาที

๒๘ พ.ค.-๑ มิ.ย. ไปจัดอบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการและที่ จ.อุบลราชธานี
เส้นทางการขับรถไปยัง อุบลราชธานี
๖๖๓ กม. – ประมาณ ๙ ชั่วโมง ๕๑ นาที

เมืองดอกบัว เทียนงาม ที่ จ.อุบลราชธานี

๒ มิ.ย. จากอุบลราชธานี กลับบ้าน
เส้นทางการขับรถจากอุบลราชธานีไปยัง อำเภอศรีราชา ชลบุรี
๖๖๓ กม. – ประมาณ ๙ ชั่วโมง ๕๑ นาที

รวมๆ แล้ว น่าจะประมาณกว่า ๕,๐๐๐ กม. นี่ยังไม่รวมทริปก่อนหน้าที่ไปประชุมล่วงหน้า ๓ จังหวัดครั้งที่แล้ว(ประมาณ ๑๗๐๐ กม. ในเอ็นทรี่ย์ก่อนหน้าน่ะครับ) หรือช่วงที่พักอยู่บ้านที่เข้าไป กทม.๒-๓ ครั้ง ซึ่งครั้งหนึ่งในนี้ที่ไม่ได้นั่งรถวีลแชร์ในท่าทางที่เหมาะสม ไปแค่วันเดียวแต่เกิดแผลกดทับเลย(เฮ้อ...ตกม้าตายง่ายๆ ซะงั้น)

ที่เอาการทำงานครั้งนี้ ตัวเลขระยะทาง เวลาเดินทาง (มาจากเวบ maps.google.co.th) มา ไม่ใช่จะอวดว่าเก่ง อดทน หรืออะไรทำนองนั้นหรอกครับ(เพราะตัวเองก็พลาดเกิดแผลมา) แต่ที่ผ่านมาคนพิการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพิการรุนแรง คนอื่นหรือแม้แต่ตัวคนพิการเอง มักจะกลัว หรือไม่เชื่อว่า จะมีความอดทนหรืออึดเพียงพอต่อการทำงานหรือเดินทางไกลๆ น่ะครับ

เอ็นทรี่ย์นี้ น่าจะเป็นการแสดงให้เห็นแล้วว่า คนพิการถ้าเตรียมตัวดีๆ ระมัดระวังการเกิดแผล อย่างถูกต้องและเหมาะสม(บนรถยนต์ ผมจะนั่งบนเบาะลมตลอดเวลา) ขนาดคนที่พิการรุนแรงมากก็ยังทำได้(อิอิ คุยได้แล้ว ที่จริงก่อนไปก็กลัวๆ อยู่เหมือนกันแหละ)

ต่อไปนี้ งานผมคงเยอะขึ้น เวลาว่างคงน้อยลง จากหมวกใบต่างๆ ที่รับผิดชอบ มีเรื่องอยากเล่าสู่กันฟังมากมาย ทั้งเรื่องหวย การเมืองกับคนพิการ หรือความรู้สึก ที่เคยมีต่อภาคอีสาน ซึ่งต่างกันมากมายต่อเมื่อได้เข้าไปสัมผัสใกล้ชิดแล้ว ไว้จะหาโอกาสมาเล่าประสบการณ์มากมายจากทริปต่างๆ เหล่านี้ให้ฟังครับ

ส่วนแผลกดทับ ก็ยังเป็นอยู่กว้างประมาณเหรียญ ๑๐ บาท แต่ก็พยายามทำแผล รักษาให้หาย(จะไม่นั่ง ถ้าไม่จำเป็น ขนาดขึ้นรถหรือประชุม ยังไปนอนบนรถ ในที่ประชุม) คาดว่า น่าจะหาย ภายใน ๒-๓ เดือนครับ

๔๗.อุดรฯ ๑๐๑ อุบลฯ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย

2009-04-25T14:27:00.001+07:00

ช่วงนี้ ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนานเลย...เนื่องจากมีหน้าที่ความรับผิดชอบที่เยอะขึ้น

ที่จริง...มีเรื่องที่อยากเล่าอยู่หลายเรื่องเลย แต่เป็นเรื่องที่ต้องใช้สมาธิ และมีเวลาหาข้อมูลพอสมควร เลยคิดว่า น่าจะอัพเอ็นทรี่ย์ที่เกี่ยวกับงานที่ไปทำมาล่าสุดก่อนดีกว่า แฮะๆ เขาเรียกว่า มัก(ชอบ)ง่ายหรือเปล่าเนี่ย

วันที่ ๒๐-๒๓ นี้ ไปประชุมเพื่อซักซ้อมทำความเข้าใจร่วมกันกับคณะทำงานในพื้นที่ที่ ศูนย์ILชลบุรีเรารับผิดชอบ ๓ จังหวัด อุดรฯ ร้อยเอ็ด และอุบลฯ เพื่อที่จะมาจัดบรมแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ (IL) ให้กับคนพิการ และอาสาสมัครพัฒนาสังคมช่วยเหลือคนพิการ(อพมก.)

โดยสำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ (พก.) ให้ทีมคณะทำงานจาก สภาศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการประเทศไทย(TIL) เป็นวิทยากรจัดกระบวนการอบรม

งานนี้...เริ่มต้นก็ต้องไปตะลุยอีสาน ช่วงหน้าร้อนที่สุดของปีเลย เริ่มที่ จ.อุดรธานี ไปถึงก็เย็นแล้ว ได้เที่ยวชม หนองประจักษ์ สวนสาธารณะของเมืองอุดร แล้วก็มากินข้าวต้มกันตรงนี้ครับ

ร้านจิตรโภชนา ตรงหัวมุมถนนอุดรดุษฎี

เช้ารุ่งขึ้น นั่งรถออกมาหาสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดอุดรฯ (พมจ.) สถานที่นัดประชุม ถามชาวบ้านว่า "พมจ.ไปทางไหนครับ" ชาวบ้านชี้บอกทาง จนมาถึงที่นี่

ลงรถไปแล้ว กำลังจะเข้าไปข้างในแล้วเชียว เจอ จนท. จึงถามหาทางลาด เขาถามว่า "จะมาหาใครคะ" พอบอกจุดประสงค์ไป เขาบอกว่าไม่ใช่ค่ะ ที่นี่คือ ...ดูภาพประกอบ(ความหน้าแตก)ข้างล่างครับ

หลังจากตั้งสติได้...เลยแก้เก้อด้วยการถามทางเขาแล้ว รีบออกจาก อบจ.ทันที โชคดีนะที่ไปด้วยรถตู้มีลิฟท์ เลยสามารถออกจาก สถานที่เกิดเหตุได้อย่างรวดเร็ว ฮ่า....

เครื่องปั้นดินเผาบ้านเชียง สัญลักษณ์ประจำจังหวัดอุดรฯ ใบนี้ตั้งอยู่กลางศาลากลางจังหวัด ซึ่งเป็นที่ตั้งหน่วยราชการประจำจังหวัดอุดร รวมทั้ง พมจ.(สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดอุดรธานี)

ประชุมร่วมกัน ๔ ฝ่าย ทีมวิทยากรจาก สภาศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการประเทศไทย(TIL),เจ้าหน้าที่ พมจ.,อาสาสมัครพัฒนาสังคมช่วยเหลือคนพิการ(อพมก.)และคนพิการในพื้นที่

เสร็จสิ้นจากจังหวัดอุดรฯ บ่ายๆ ลงมาที่จังหวัดร้อยเอ็ด มาถึง ๒ ทุ้ม หาข้าวมื้อเย็นกินแล้วเข้าที่พักเลย

เข้าโรงแรม เห็นสิ่งนี้ คุ้นตามาก แต่นึกไม่ออกว่าเขาเรียกอะไรก็ไม่รู้ อยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม ตอนเช้าวุ่นอยู่กับการจองห้องพักและห้องประชุม สำหรับจัดอบรมเลยลืมถาม ได้แต่รูปมานี่ละครับ

การประชุมก็เหมือนที่อุดรครับ ประชุมร่วมกัน ๔ ฝ่าย

แต่ที่นี่มีกลุ่มเป้าหมายที่จะชิญเข้าร่วมอบรมค่อนข้างน้อย พวกเราจึงต้องลงพื้นที่ บ้านคนพิการกลุ่มเป้าหมายเอง นำทางโดย จนท.ของ พมจ.ร้อยเอ็ด และคนพืการในพื้นที่ ที่ขี่รถคันเท่ตามไปด้วย

ไม่ได้ขออนุญาตนำรูปเขามาเผยแพร่ แต่ใกล้ๆบ้านเขามีเป็ดตัวนี้นอนกกไข่อยู่ น่ารักดี เลยเอามาลงซะเลย

หลังจาก...หมดน้ำลาย และเหงื่อ(จากความร้อน)ไปพอสมควร สรุปว่าเราได้กลุ่มเป้าหมายเข้าอบรมเพิ่มขึ้นอีก ๑ คน เป็นคนพิการรุนแรง ที่ยังไม่ยอมรับสภาพตนเอง คิดแต่หาวิธีตัดช่องน้อยท่าเดียว ทั้งๆที่เป็น อดีตทหารเก่า ยศ จสอ. พิการจากการ "เมาแล้วขับ"รถจักรยานยนต์กลับบ้าน

ขอข้ามมา สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จะงหวัดอุบลราชธานี ชั้น 1 ศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี เลยนะครับ มีที่จอดรถคนพิการด้วย

แต่พอเข้ามาในอาคาร โห...ทุลักทุเลพอสมควร แต่ก็ขึ้นไปจนได้

ประชุมเสร็จ ถ่ายรูปร่วมกันหน่อย

ที่อุบลฯ มีพี่คนพิการตนนึง... ที่รู้จักกันทางอินเตอร์เนต และตั้งใจไว้ว่า มาอุบลฯเมื่อไหร่ ต้องมาเจอให้ได้ แต่วันที่ไปค่อนข้างฉุกละหุก แล้วตัวพี่เขาก็อยู่ถึงชั้น ๓

ซึ่งนอกจาก วันนั้นจะไม่มีคนพาพี่เขาลงมาแล้ว เราก็ไม่สามารถขึ้นไปได้ แต่ไม่เป็นไร เดือนหน้าที่เราจะมาจัดอบรม เขารับปากว่าจะมาร่วมด้วยแน่นอน

ส่วนข้างล่างนี้ เป็นรูปที่เก็บตกจาก ๒ ข้างทาง

สรุปว่า...เราจะจัดรวดเดียว ๓ จังหวัด ๓ สัปดาห์เลย (แอบกลัวเล็กๆ ก็ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยไปไหนโดยไม่กลับบ้าน นานขนาดนี้เลย) เรามุ่งมั่นกับการอบรมครั้งนี้มาก และที่ตั้งชื่อเอ็นทรี่ย์แบบนี้ "อุดรฯ ๑๐๑ อุบลฯ ไม่เห็นเท่าไหร่เลย" หมายถึงความร้อนของภาคอีสาน ที่คนเป็นอัมพาตแบบพวกเรากลัวนักหนาน่ะครับ ไม่ได้หมายถึงเสื้อสีไหนแต่จะได.....

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๖. กินข้าวกลางดงเสือ และ สปสช.ความหวังของคนพิการ

2009-03-29T14:16:00.002+07:00

๑๘ มีนาคม ที่ผ่านมา หลังจากที่...สภาศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการประเทศไทย(TIL)ได้เสนอ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) รับรองให้ ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(ILC)เป็นหน่วยงานบริการทางเลือกของ สปสช. ตั้งแต่เมื่อปีก่อน และมีการประชุมเบื้องต้นร่วมกันมาแล้ว

นพ.ประทีป ธนกิจเจริญ รองเลขาธิการ สปสช. ได้เสนอความคิดว่าควรจัดประชุมร่วมกันเพื่อทำโครง

การ หาแนวร่วมคนพิการที่สนใจเข้าร่วมโครงการนี้

(แม้ตอนนี้ รูปนี้จะดูไม่ค่อยเกี่ยวนัก แต่ขอเอาไว้ตรงนี้ก่อนนะครับ จะได้ขึ้นหน้าแรก ชอบส่วนตัว ฮี่ๆ)

จากการรับฟังการนำเสนอในที่ประชุม สปสช.เชื่อมั่นว่าแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(IL Concept) มีศักยภาพที่จะฟื้นฟูสภาพจิตใจ และพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการได้ แต่ขอให้มีแนวร่วมมากกว่านี้ มีมาตรฐานองค์กร การบริหารจัดการ สถิติผู้ใช้บริการ ฯลฯ จึงมีมติว่าจะมาดูงานที่ ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(CILC) ซึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์พระมหาไถ่ พัทยา

ระหว่างทาง TILจึงเสนอให้แวะดูงานด้านคนพิการเทศบาลตำบลเจ้าพระยาสุรศักดิ์ ซึ่งเป็นเทศบาลที่ให้ความสำคัญกับงานพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ ไม่เน้นงานสงเคราะห์เหมือนเทศบาลอื่น

นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลเจ้าพระยาสุรศักดิ์ บรรยายถึงบงานในเทศบาลให้ผู้เยี่ยมดูงาน

ตัวแทนหน่วยงานต่างๆ ทั้งรัฐและเอกชนที่สนใจแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ เข้าร่วมรับฟัง

กลุ่มคนพิการจากจังหวัดต่างๆ ที่สนใจแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ

หลังจากรับฟังการบรรยายสรุปผลงาน นายกฯ อาคม พันธุ์เฉลิมชัย ชวนคณะพวกเราไปทานข้าวกลางวันกันที่ สวนเสือ ศรีราชา

ห้องอาหารที่นี่ จำลองให้ล้อมรอบไปด้วยหุบเสือ โดยมีกระจกกั้นไว้ มีบางทีมองไป เห็นเขาจ้องเราตาเป็นมัน เลยรู้สึกเข้าใจความรู้สึกของน้องๆ ชูวิทย์ขึ้นมาทันที (จริงๆ นะ คนเรา ถ้าไม่เคยผ่านประสบการณ์เดียวกับเขามา ก็ไม่มีวันเข้าใจเขาอย่างแท้จริงได้หรอก)

เสือดูคนกินข้าวไป คนดูเสือเล่นกันไป เพลิดเพลินไปอีกแบบ เป็นที่ตื่นตา ตื่นใจแก่คณะมาก...

ทุกคนตื่นตา ตื่นใจกันอย่างมาก นี่แหละครับ...จึงเป็นที่มาของภาพนี้ (พิมพ์ซะเมื่อย กว่าจะตะล่อมเข้าภาพตัวอย่างได้เสื้อลายดอกแบบนี้ ชาวศรีราชาจะนิยมใส่ช่วงหน้าร้อน เทศกาล วันไหล และกองข้าวครับ)

หลังจากกินข้าว(ให้เสือดูเสือ) จนเราอิ่มแล้ว คณะของเราเดินทางมาประชุมต่อที่ห้องประชุม ศูนย์พระมหาไถ่ พัทยา มีการนำเสนอผลการทำงาน ปัญหา อุปสรรคที่ผ่านมาของTIL รวมถึงโครงการต่อทันทีจนถึงค่ำ

๑๙ มีนาคม วันที่ ๒ ของการประชุม นพ.ยุทธ โพธารามิก ประธานคณะอนุกรรมการสื่อสารประชาสัมพันธ์และคุ้มครองสิทธิ์ สปสช. เดินทางมาเป็นประธานการประชุม

อ.อุดมโชค ชูรัตน์ ประธาน TIL และผอ.รร.อาชีวะมหาไถ่ พัทยา พาเยี่ยมชมโรงเรียน และอาคารสถานที่ต่างๆ ของศูนย์พระมหาไถ่

ชมบรรยากาศการเรียน การสอนของ รร. ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน

สายๆ จึงเริ่มประชุมคณะอนุกรรมการฯ ของ สปสช.ครับ

แม้พวกเราจะไม่ได้เป็นกรรมการ แต่ก็ได้รับเกียรติให้เข้าฟังด้วย

บรรยากาศการประชุมเป็นกันเองแต่เต็มไปด้วยสาระ ได้ความรู้มากเลยครับ

จบการประชุม ตั้งแต่ยังไม่ถึงเที่ยง เลยประชุมกันเองต่อ เอาไงดี สปสช.บอกว่า ถ้าพวกเราอยากให้ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ(ILC) มีความยั่งยืนในเมืองไทยก็ควรต้อง ทำให้เป็นนโยบาย และถ้าเป็นนโยบายก็ต้องมี ILC ทั่วประเทศสัก ๑๐-๒๐ แห่ง แล้วก็ต้องมีระบบการทำงาน ค่าใช้จ่ายที่ชัดเจน และ ฯลฯ.........

ว่ากันว่า...งานคนพิการในเมืองไทยเป็นงานยาก แต่ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ จะได้รู้เหรอ ว่าเสือก็น่ารักเหมือนแมวได้ ทำกันมาตั้งหลายปีแล้ว สิ่งที่ไม่เคยคิดฝันว่าจะเห็นในชาตินี้ ก็เริ่มเห็นแล้ว เช่น เรื่อง พรบ.ควบคุมอาคาร กฎหมาย ผู้ช่วย คนพิการ และอีกหลายๆ อย่าง ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

ถ้าเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ เชื่อว่าจะเป็นก้าวสำคัญของงานด้านคนพิการในเมืองไทย ที่เคยเน้นการสงเคราะห์เป็นหลัก มาเป็นการพัฒนาคุณภาพชีวิต พัฒนาสังคมเลยทีเดียว....

ต่อไปเราน่าจะได้เห็นคนพิการที่เคยเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน รวมทั้งคนพิการใหม่ๆ ออกมาใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆ ไป อยู่ร่วมในสังคมแบบเสมอภาคมากขึ้น จากโครงการนี้ครับ

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๕.เที่ยว เซ็นทรัล เฟสติวัล พัทยา แอบดูกองถ่ายเซียนข่าว

2009-03-08T11:16:00.000+07:00

สัปดาห์ที่แล้ว...ไปดูเขาทำรายการ "เซียนข่าว" ที่ เซ็นทรัล เฟสติวัล (Central Festival) บริเวณชายหาดพัทยา ตามคำเชวนของ BG เบ็คกี้ (แอบเม้าท์หน่อย หลังไมค์ มีการใช้ น้องนุ้ยมาเป็นแรงจูงใจด้วยละ)

ไปถึงก็ไปเที่ยวก่อน(ย้ำว่าเที่ยวจริงๆ เพราะไม่ได้ช้อปอะไรสักอย่าง)

เที่ยววนชมบรรยาศสถานที่ไปเรื่อยๆ จนมาเจอ เขาตั้งกองถ่ายกันบริเวณชั้น ๑ หน้าห้างเลยครับ ร้อนพอดู

น้องนุ้ย ผู้ดำเนินรายการกำลังคุยกับ แขกรับเชิญ

ทีมสาวประเภทสอง มาเต้นโชว์ เพลงไปทะเล เห็นตอนแรกจำไม่ได้ ทั้งๆ ที่ได้นั่งติดกันนี่แหละ เห็นล่ำๆ ทั้งนั้น (แอบคิดในใจ คาบาเรต์ไหนจ้างฟะเนี่ย... ล่ำโคตะระ) ที่แท้ น้องตุ้มและเพื่อนๆ นี่เอง(เกือบไปแล้ว...เรา)

เกมเริ่มแล้ว เป็นครั้งแรก ที่ได้ดูเบื้องหลังการทำเกมโชว์

เบื้องหลังกอง มีคนเกี่ยวข้องข้องเยอะแยะ แล้วจะดูวุ่นวายมากเลย เช่นคนนี้ ดูเธอแทบจะไม่มีเวลาว่างเลย (เบื้องหลังของคนเบื้องหลังอีกที อิอิ)

ดารารับเชิญ ดีเจภูมิ น้องตุ้ม และฝันเด่น

น้องนุ้ย ผู้ดำเนินรายการ ข้างหลังมีผู้ชมที่เข้ากล้อง

......

เวลาผู้ร่วมรายการหน้ามัน ก็จะมีทีมงานกำจัดหน้ามันโดยเฉพาะ มาคอยซับให้ตลอด

แล้วก็เล่นเกมต่อ ใช้เวลานานเหมือนกัน สงสัยจะอัดทีเดียวหลายเทปเลย

เย็นพอสมควร น้องผู้ช่วยเหลือที่ไปด้วย จำเป็นต้องกลับก่อนค่ำ เพราะมีภารกิจต้องช่วยเหลือคนพิการที่ศูนย์ ไอแอล

ก่อนกลับเลยเข้ามาเที่ยวในห้าง(อีกรอบ) และชมวิวชายหาดพัทยา บริเวณระเบียง ชั้น ๔

ข้างล่าง มีลานเบียร์เหมือนห้างในกรุงเทพฯ ด้วย

ทีมเซียนข่าว ยังอัดเทปกันอยู่เลย ขณะที่แดดกำลังจะหมดแล้ว

โพสท์รูปกับวิวสวยๆ เก็บไว้เป็นที่ระทึกหน่อยน๊า

มาครั้งที่ ๒ แล้ว แต่เพิ่งมีโอกาสเก็บรูปที่นี่ เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปด้านหน้าไว้ เพราะที่นี่มีการออกแบบที่สวย แปลกตากว่าที่เคยเห็นมา

ที่จริง ไม่อยากเอารูปนี้ลงเลย (แหะๆ...อายพุงอะ) ที่ตัดสินใจเอาลงเพราะอยากให้เห็นว่า ที่นี่คนนั่งรถเข็นไปเที่ยวก็สะดวกในระดับหนึ่ง มีที่จอดรถคนพิการ และลิฟท์คนพิการ

ชายทะเลพัทยา ยามเย็น

แบบนี้ที่เขาเรียกว่าเวลาโพล้เพล้หรือเปล่า...

มุมข้างลิฟท์แก้ว

แสงเงิน แสงทองจับขอบฟ้า ที่พัทยา

พระอาทิตย์ที่ส่องแสงมาตลอดทั้งวัน ตกน้ำ หายวับไป ต่อหน้า ต่อตาทั้งดวงเลย

เสียดาย...ที่ไม่ได้อยู่ดูรายการ เซียนข่าว จนจบ รายการน่าสนใจมาก ได้ความรู้ทั้งในรายการ และวิธีการทำเกมโชว์(อีกอย่างนึง มีคนบอกว่า จะพาน้องนุ้ยมาคุย หลังอัดเทปเสร็จด้วยสิ แง๊...เสียดาย)

ไปเที่ยวมา ๒ ครั้ง ไม่มีโอกาสเอารถเข็นไฟฟ้าไปเลย จึงไม่ได้สำรวจสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก เล่าตามที่เจอมาแล้วกันครับ ไปครั้งแรก ถาม รปภ. ตรงทางเข้าว่า ที่จอดรถคนพิการอยู่ตรงไหน รปภ.ทำหน้างงๆ (คิดว่า น่าจะเป็นเพราะเพิ่งเปิดใหม่ๆ ครั้งนั้น เลยต้องไปจอดที่จอดรถคนทั่วไป

แต่ไปครั้งนี้...ที่จอดรถชั้นล่างเต็มหมด จนขึ้นไปถึงชั้น ๔ แล้วถาม รปภ.คราวนี้เขารู้ครับ เลยได้จอด ที่จอดรถสำหรับคนพิการ และคนชรา ที่ชั้น ๔ แม้ไม่มีโอกาสถ่ายรูปมา แต่มีแน่นอนครับ

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๔.สาวน้อยผู้ไม่ย่อท้อ และเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

2009-02-25T23:24:00.005+07:00

หลายเดือนมานี้ คนไทยหลายคนคงรู้สึกว่า...ทำไมเวลาดูทีวี อ่านข่าว มีแต่เรื่องเครียดๆ จากเรื่องการเมืองบ้าง สังคมบ้าง มาตลอด พอการเมืองเริ่มคลี่คลาย ดันมาเจอปัญหาเศรษฐกิจกระหน่ำเข้ามาอีก นี่ยังไม่รวมความเครียดจากหน้าที่การงาน ปัญหาสุขภาพ ครอบครัว ฯลฯ

ที่ผ่านมาได้รับ Forward Mail มามากมาย แต่เมื่อปีที่แล้วมีเมลหนึ่งที่จำได้แม่นยำ ถึงรอยยิ้มสดใส บริสุทธิ์ของเด็กหญิงพิการคนหนึ่ง ในชุดเสื้อผ้ามอมแมม และที่สำคัญ"เธอมีลูกบาสเป็นขา"

ประมาณ ๑ สัปดาห์ที่แล้วได้รับ Forward Mail ของเด็กคนนี้อีกครั้ง แต่คราวนี้สังเกตเห็นว่ามีความเปลี่ยนแปลง คืบหน้าไปมาก เลยไปหาข้อมูลเพิ่มเติมมาฝากครับ

The smilinng crippled girl!
สาวน้อยผู้ไม่ย่อท้อและเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

Qian HongYan lost her legs in an accident
Qian HongYan สูญเสียขาทั้ง ๒ ข้างจากอุบัติเหตุ

Her family in China are poor and couldn't afford false legs, so she uses a basketball to help her move.
ครอบครัวของเธออาศัยอยู่ในประเทศจีน ฐานะยากจน และไม่มีเงินพอที่จะทำขาเทียมให้ จึงต้องใช้ลูกบาสเก็ตบอลสวมติดกับตัวเพื่อช่วยในการเคลื่อนที่

Qian uses two wooden props to drag herself, and never complains, even though she has worn through six basketballs.
Qian ใช้ไม้ ๒ ท่อน เพื่อช่วยลากตัว ไปโดยไม่เคยปริปากบ่น แม้ว่าเธอจะใช้ลูกบาสเก็ตบอลมาแล้วถึง ๖ ลูก

She attends her class
เธอยังไปเรียนหนังสือด้วย

She always smiles
เธอ"ยิ้ม"เสมอ

Always smiling
และ...ยิ้ม

Always smiling
แล้วก็...ยิ้ม

จากรอยยิ้มสดใส ไร้เดียงสาของเธอ...ถูกส่งต่อไปทั่วโลก รูปต่อไปนี้ เป็นข้อมูลที่เพิ่มเติมมาครับ มีความเปลี่ยนแปลงมากมายกับชีวิตเธอ เริ่มตั้งแต่ได้รับบริจาคขาเทียม

ออกกำลังกาย เพื่อฝึกเดิน

เดินทางไปเยี่ยม เป็นกำลังใจให้คนพิการอื่นๆ

Qian Hongyan the basketball girl has joined the swim team. She hopes to compete in the 2012 Paralympics in London. She will use the basketball instead of her prosthetic legs during her swim training to help her get in and out of the pool.

ล่าสุด...เธอในชื่อที่รู้จักกันว่า Basketball girl เข้าร่วมทีมว่ายน้ำ เพื่อจะลงแข่งขันกีฬาคนพิการ(Paralympic)ในปี คศ.๒๐๑๒ ที่กรุงลอนดอน เธอยังคงจะใช้ ลูกบาสในระหว่างฝึกซ้อม แทนขาเทียม

ในบางช่วงเวลาของชีวิต...ที่มีความเครียดสะสมมากๆ จนมีคนบอกให้ยิ้ม ยังยิ้มแทบไม่เป็น(อันนี้เรื่องจริงนะ)

แต่พอดูรูปเธอแล้ว รู้สึกยิ้มได้ เหมือนผมไหม...

ไม่มีอะไร จะบรรยายเพิ่มเติมแล้ว นอกจาก....คำพูดที่น้องคนหนึ่ง คอยบอกผมทาง MSN เสมอๆ ว่า"วันนี้...ยิ้มหรือยัง"

ข้อมูล และรูปภาพจากอินเตอร์เนต

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๓. มิตรภาพบำบัด.....ใจ

2009-02-10T11:15:00.000+07:00

วันที่ ๘ และ ๑๑ มกราคม ที่ผ่านมา... คณะทำงาน IL จากชลบุรี ได้รับมอบหมายจากสภา IL ซึ่งได้รับสนับสนุนงบประมาณจาก สปสช. ให้ไปจัดกลุ่มสนับสนุนคนพิการ(Peer Support Group) ให้กับกลุ่มชมรมคนพิการเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา และกลุ่มคนพิการ อ.ขลุง จ.จันทบุรี

ทั้้งสองแห่ง มีคนพิการหน้าใหม่ ซึ่งหมายถึง เพิ่งประสบอุบัติเหตุ พิการได้ไม่นาน หรือยังไม่เคยเข้าสมาคมกลุ่มคนพิการด้วยกันมาก่อนหลายคน (หลังรู้จักกันสักพัก มักเรียกตอนนั้นว่า "ก่อนเข้าวงการ" ฟังทีไร รู้สึกเหมือนเป็นวงการบันเทิงหรือวงการนักเลง ยังไงไม่รู้สิ)

๘ มกราคม ๕๒ ช่วงเช้าจะมีการบรรยายถึงสิทธิต่างๆ ของคนพิการและแนวคิดการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ (IL) ให้กับคนพิการและญาติฟัง

ช่วงบ่ายมีการแบ่งกลุ่มเป็น ๒ กลุ่ม คือกลุ่มคนพิการ

และกลุ่มญาติหรือผู้ดูแล

กิจกรรมกลุ่มสนับสนุนเป็นไปด้วยดี การได้มาพบเพื่อนๆ ที่เคยผ่านประสบการณ์ชีวิตคล้ายๆกัน ได้มาแลกเปลี่ยนความคิด ความรู้สึกหรือระบายความขุ่นข้องหมองใจที่เก็บกดไว้ ทำให้หลายคนชอบเวลามีกิจกรรมแบบนี้

หลังเสร็จสิ้นภารกิจที่ รพ. ก่อนเดินทางกลับบ้าน แวะไปไหว้หลวงพ่อโสธร เหมือนหลายๆ ครั้งที่มีโอกาสมาแปดริ้ว ขณะที่กำลังอยู่ในโบสถ์ มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามเข้ามา บอกว่า สามีเธอเห็นผมบังคับรถไฟฟ้าด้วยคางเข้ามาในโบสถ์ เขาสนใจมาก อยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับรถไฟฟ้าคันนี้

ออกมาข้างนอกก็เห็นรถโฟล์คคาราเวลคันหรูจอดอยู่ที่หน้าโบสถ์ ในรถมีผู้ชายรูปร่างใหญ่นั่งอยู่ ที่คอมีท่อเครื่องช่วยหายใจติดอยู่(เหมือนเบน) ยังพูดไม่มีเสียง เวลาจะคุยจะจุ๊ปาก แล้วใช้วิธีให้ภรรยาอ่านปาก พูดให้เราฟังอีกที คุยไปคุยมาจึงรู้ว่าเป็นอดีต รองนายก อบต.แห่งหนึ่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา ถูกยิงได้รับบาดเจ็บสาหัส เป็นข่าวดังเมื่อปลายปี ๒๕๕๐

รู้สึกค่อนข้างแปลกใจปนดีใจมากๆ...ที่มาเจอกันแบบบังเอิญขนาดนี้ เพราะคนที่พิการหนักขนาดนี้ในเมืองไทยคงมีคงมีน้อยคนมาก คุยกันอยู่นานพอสมควร ได้แลกเปลี่ยนข้อมูลหลายอย่างเกี่ยวกับกายอุปกรณ์ต่างๆ การดูแลตัวเอง การใช้ชีวิตบนรถเข็นที่ต้องเปลี่ยนไปจากเดิม...

๑๑ มกราคม ๕๒ อ.ขลุง ไกลจากเมืองชลเราหลายร้อยกิโล จึงตัดสินใจออกเดินทางไปเตรียมความพร้อมตั้งแต่วันที่ ๑๐ ระหว่างเดินทางรถตู้เกิดอุบัติเหตุเพลาหักที่ มาบข่า จ.ระยอง ทั้งรถเลยต้องวิ่งหาปั๊ม หลบแดดตอนรอช่างมาซ่อมรถ

ลองชมวีดิโอที่น้องเขาใช้มือถือถ่ายเก็บไว้ ตอนใช้รถไฟฟ้าวิ่งบนถนนมาที่ปั๊มนะครับ ว่าน่าตื่นเต้นแค่ไหน (เสียดายไม่ได้ถ่ายตั้งแต่แรก โดยเฉพาะตอนข้ามถนน บางนา-ตราด)

*มีเสียงคนถ่ายแทรกเล็กน้อย แต่ผมว่าเป็นธรรมชาติดีนะ

เสียเวลาไปกว่า ๓ ชั่วโมง แต่ในที่สุดก็มาถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพเอาตอนมืดพอดี ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะมาถึงบ่ายๆ จะได้พักผ่อนสบายๆ ที่นี่เราเข้าพัก และจัดกลุ่มสนับสนุนในสถานที่เดียวกันเลย เป็นรีสอร์ทเล็กๆ ชื่อว่า เรือนภูเลรีสอร์ท ในห้องที่เราทานข้าวเย็นกันมีคาราโอเกะด้วย ก่อนไปนอนเลยจัดไปซะ ๑๐ กว่าเพลง (แหะ....แก้เหนื่อย แก้เครียดน่ะคร้าบ)

๙.๐๐ น. เช้าวันที่ ๑๑ คนพิการและญาติ ในพื้นที่ ขลุง ค่อยๆ ทยอยกันเดินทางมา ที่นี่มีหลายคนที่ไม่เคยออกจากบ้านไปไหนเลย นอกจาก โรงพยาบาล(ซึ่งเป็นไฟท์บังคับ) บางคนได้รถเข็นมาเป็นปี เพิ่งจะมาแกะห่อพลาสติกที่นี่เลย

รูปแบบกิจกรรมก็จะคล้ายกับที่ แปดริ้วเปี๊ยบเลย แต่ที่นี่แปลกอย่างหนึ่ง ตรงที่ ที่นี่มีผู้หลักผู้ใหญ่เยอะมาก นายกเทศบาลที่เชิญไว้มาไม่ได้ ประธานสภาเลยมาแทน รองประธานสภาก็มา แล้วยังมีกำนันอีก มาแล้วได้หาเสียงสักนิดสักหน่อยก็ยังดี แต่ดีที่เขาไม่ได้ขอแทรกในช่วงที่เราต้องการความเป็นส่วนตัว

พักเที่ยง อดีตนักร้องเก่าออกมานอนร้องเพลงให้ฟัง หลังจากที่ไม่เคยจับไมค์มาเป็นสิบปี แรกๆ ต้องคยั้นคะยอให้ร้อง พอจับไมค์แล้ว มีลูกสาวให้กำลังใจอยู่ข้างๆ เลยจัดให้ซะหลายผลงานเพลง

ตอนบ่ายๆ มีโอกาสคุยกับผู้เข้ากลุ่มคนหนึ่ง เป็นผู้ใหญ่บ้าน ตั้งแต่ประสบอบัติเหตุทางรถยนต์และบาดเจ็บไขสันหลังจนเป็นอัมพาตมา ยังไม่เคยออกจากบ้านไปไหนเลย นอกจากโรงพยาบาล ท่านตกเป็นจุดสนใจเพราะวันนั้นใส่กางเกงของ รพ.จังหวัดจันทบุรีมาด้วย ผู้ใหญ่บ้านคนนี้เล่าว่าเคยเป็นประธานพิจารณาเบี้ยยังชีพคนพิการในพื้นที่มาก่อน เมือก่อนไม่ได้คิดอะไรกับเบี้ยยังชีพห้าร้อยบาทนี้ แต่ว่าตอนนี้ต้องเป็นคนมารับเอง รู้สึกว่ามันน้อยมาก และใช้ทำอะไรไม่ได้เลย

ก่อนหน้านี้ ตั้งใจจะลาออก เพราะตั้งแต่พิการมา คิดว่าตัวเองคงทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงไม่เคยไปทำงานเลย ตอนเย็นหลังทำกลุ่มสนับสนุนแล้ว ได้ฟังเรื่องราวของคนอื่นที่พิการหนักกว่า แต่กลับมีอาชีพการงานทำ เลยปลี่ยนความคิดว่าจะไม่ลาออกแล้ว และจะลองไปทำงานผู้ใหญ่บ้านดูอีกที

กลุ่มสนับสนุนคนพิการ(Peer Support Group) มีลักษณะคล้ายกับกิจกรรมมิตรภาพบำบัด หรือการใช้กลุ่มบำบัด ที่ สปสช. สนับสนุนให้กลุ่มต่างๆ ทำ มีประโยชน์มาก ในผู้ป่วยโรคทางร่างกาย หรือโรคทางจิตเวช ตลอดจนผู้มีปัญหาอื่นๆ เช่น กลุ่มผู้ติดสุรา กลุ่มผู้ป่วยโรคมะเร็ง

การเรียนรู้ในกลุ่ม...ส่งเสริมให้เกิดความรู้สึกร่วมกัน อยากช่วยเหลือกัน เรียนรู้จากคนอื่นๆ ในกลุ่มด้วยกันเอง เกิดความภาคภูมิใจในตนเองที่ตนเองเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ฝึกทักษะบางอย่างที่ไม่สามารถฝึกในที่อื่น

คนพิการหน้าใหม่ เกิดขึ้น(เข้าวงการ)ทุกๆ วัน จากอุบัติเหตุจราจร ประมาทเมาแล้วขับ หรือจากการผิดพลาดง่ายๆ เช่น ที่จันทบุรี เมืองผลไม้ แต่กลับมีคนที่พิการจากตกต้นเงาะอยู่หลายคน ตลอดจน เรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นในสังคมสัตว์ประเสริฐอย่างเรา เช่น ความพยายามเอาชีวิตกันเอง

บ้านเมืองเตรียมอะไร เอาไว้รองรับคนไทยที่เคยทำงาน เคยเสียภาษี กลุ่มนี้ไว้เพียงพอหรือยังครับ.....

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๔๒.แค่ไปเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะ กลับกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

2009-01-29T11:41:00.003+07:00

บางคนอาจจะได้รับรู้ข่าวนี้... จากสื่อต่างๆ มาบ้างแล้ว แต่ขอเอามาให้อ่านอีกทีก่อนอ่านเรื่องที่ผมเขียนไว้ข้างล่างนะครับ

http://www.moph.go.th/ops/iprg/iprg_new/include/admin_hotnew/show_hotnew.php?idHot_new=22018

“วิทยา” สั่งสอบข้อเท็จจริง เหตุผู้พิการเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข สั่งผู้ตรวจราชการสอบข้อเท็จจริง กรณีผู้ป่วยท่อนล่างพิการ กลายเป็นเจ้าชายนิทรา หลังเปลี่ยนท่อปัสสาวะที่ร.พ.บางละมุง จ.ชลบุรี ให้ความเป็นธรรมทั้ง 2 ฝ่ายอย่างเต็มที่ และกำชับโรงพยาบาลทั่วประเทศ เพิ่มการสื่อสารกับผู้ป่วยและญาติให้เข้าใจมาตรการและผลการรักษา

จากกรณีที่น.ส.สำราญ เอี่ยมกลั่น อยู่บ้านเลขที่ 22/1 หมู่ 1 ต.ท่าข้าม อ.ค่ายบางระจัน จ.สิงห์บุรี ได้ร้องเรียนสื่อมวลชนว่าน้องชายคือนายสมบัติ เอี่ยมกลั่น อายุ 28 ปี ซึ่งพิการท่อนล่าง ต้องเปลี่ยนท่อปัสสาวะทุก 15 วัน โดยเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2552 ร.พ.บางละมุงเปลี่ยนท่อปัสสาวะผิดพลาด ทำให้น้องชายกลายเป็นเจ้าชายนิทรา จึงร้องต่อแพทยสภา และคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคดำเนินการตามขั้นตอนของกฏหมายกับโรงพยาบาลนั้น

ความคืบหน้าในเรื่องนี้ นายแพทย์สุพรรณ ศรีธรรมมา โฆษกกระทรวงสาธารณสุข ให้สัมภาษณ์ว่า นายวิทยา แก้วภราดัย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้สั่งการให้ร.พ.บางละมุง จ.ชลบุรี ตั้งกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงสาเหตุที่ทำให้นายสมบัติ เอี่ยมกลั่น เป็นเจ้าชายนิทรา เป็นการด่วน เพื่อให้ความเป็นธรรมทั้ง 2 ฝ่าย และให้เภสัชกรมานิตย์ อรุณากูร ผู้ตรวจราชการกระทรวงสาธารณสุข ติดตามมาตรการแก้ไขปัญหาอย่างใกล้ชิด และรายงานผลให้ทราบ ขณะเดียวกันได้กำชับให้แพทย์ พยาบาล โรงพยาบาลในสังกัดทั่วประเทศ ให้ความสำคัญกับการพูดคุย ชี้แจงแนวทางการรักษาพยาบาลแก่ผู้ป่วยและญาติให้เข้าใจทุกครั้ง เนื่องจากขณะนี้ประชาชนมีความคาดหวังต่อบริการการแพทย์และสาธารณสุขสูง หากทุกฝ่ายสื่อสารกันด้วยเหตุผลอย่างดี มีความเข้าใจตรงกัน ก็จะไม่มีปัญหาเกิดขึ้น เพราะแพทย์มีความตั้งใจที่จะให้การรักษาผู้ป่วยทุกรายให้หายเร็วที่สุด

ทางด้านนายแพทย์มารุต จิรเศรษฐศิริ นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดชลบุรี กล่าวว่า ได้รับรายงานจากนายแพทย์ประสิทธิ์ จิตติวัฒนพงศ์ ผู้อำนวยการร.พ.บางละมุงว่า ร.พ.บางละมุงได้รับตัว นายสมบัติ เอี่ยมกลั่น เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2552 โดยเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะให้ หลังจากนั้นมีเลือดออกจากสายสวน จึงเปลี่ยนสายใหม่ ผู้ป่วยมีอาการปวดท้องคล้ายปวดปัสสาวะมาก จึงส่งรักษาต่อที่ร.พ.ชลบุรี แต่ญาติต้องการนำผู้ป่วยไปรักษาที่ร.พ.สมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา ร.พ.ชลบุรีจึงส่งตัวให้ ซึ่งร.พ.สมเด็จพระบรมราชเทวีฯ ได้ถอดสายสวนปัสสาวะเดิมออกแล้วใส่เส้นใหม่ให้สามารถระบายปัสสาวะออกมาได้ ผู้ป่วยรู้สึกดีขึ้น และแนะนำให้ไปพบแพทย์ที่ร.พ.จุฬาลงกรณ์ เพราะเกรงว่าจะเกิดภาวะเลือดอุดตันในสายสวนปัสสาวะ เมื่อไปถึงร.พ.จุฬาลงกรณ์ ผู้ป่วยรู้สึกตัวดี ความดันโลหิตปกติ มีไข้ต่ำๆ ได้พบแพทย์เฉพาะทาง ซึ่งได้ใส่สายสวนล้างกระเพาะปัสสาวะ ขณะนั้นผู้ป่วยเกิดภาวะเกร็ง หายใจลำบาก เกิดภาวะช็อก ได้ทำการปั๊มช่วยหายใจ และรักษาตัวในห้องไอซียู

หลังจากนั้นในวันที่ 5 และ 6 มกราคม 2552 ทีมงานร.พ.บางละมุงได้ไปเยี่ยมผู้ป่วย พร้อมพูดคุยกับคณะแพทย์และญาติ และมอบเงินช่วยญาติเบื้องต้น 10,000 บาท ขณะเดียวกันได้เดินทางไปมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาคนพิการที่นายสมบัติทำงานอยู่ เพื่อทำความเข้าใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยจะชดเชยด้านมนุษยธรรม ตามมาตรา 41 ของพระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติพ.ศ.2545 จ่ายเงินช่วยเหลือเบื้องต้นไม่เกิน 200,000 บาท ทั้งนี้ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดชลบุรี จะจัดประชุมเพิ่มศักยภาพการส่งต่อผู้ป่วยให้ดียิ่งขึ้น และจัดประชุมวิชาการ เรื่อง “เทคนิคการดูแลผู้ป่วยที่ใส่สายสวนปัสสาวะหรือคาสายสวนปัสสาวะเป็นเวลานาน ให้กับทีมแพทย์ พยาบาล และบุคลากรสาธารณสุขที่จะต้องดูแลผู้ป่วยลักษณะนี้ โดยมอบให้ร.พ.ชลบุรีจัดประชุมในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2552 นี้ และให้ร.พ.บางละมุงจัดประชุมให้ความรู้กลุ่มผู้พิการด้วย

*********************************** 25 มกราคม 2552

แหล่งข่าวโดย.... สำนักสารนิเทศ
ผู้จัดทำ.... ฝ่ายข่าวและสื่อมวลชนสัมพันธ์ กลุ่มสารนิเทศ
[25/ม.ค/2552

ผมเป็นคนหนึ่งได้รับทราบเรื่องราวของ สมบัติ เอี่ยมกลั่น(บัติ) มาตั้งแต่ออกจากบ้านที่ จ.สิงห์บุรี มาฝึกทักษะการดำรงชีวิตที่ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ จ.ชลบุรี เมื่อ กว่า ๓ ปีที่แล้ว

จำได้ว่า...ตอนที่พบบัติใหม่ๆ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด ดูเขินๆ เวลาที่พบคนแปลกหน้า ยังไม่ค่อยรู้จักวิธีดูแลตนเองในสภาพความพิการมากนัก การแต่งเนื้อ แต่งตัวยังคล้ายคนพิการที่ไม่ค่อยได้ออกมานอกบ้าน

"บัติ"เข้ามาฝึกทักษะการช่วยเหลือตัวเองที่ศูนย์ฯอยู่พักหนึ่ง จึงสมัครเข้าเรียนด้านคอมพิวเตอร์ ที่ รร.อาชีวพระมหาไถ่ พัทยา จนจบหลักสูตร เวลา ๒ ปี แต่เนื่องจากเป็นคนพิการรุนแรงที่ไม่สามารถใช้มือ และนิ้วได้ ครอบครัวจึงต้องจ้างผู้ช่วยเหลือส่วนตัวช่วยบัติทำกิจวัตรประจำวัน ตลอด ในระหว่างที่เรียน

หลังจากเรียนจบเมื่อปีที่แล้วก็มายึดอาชีพ นักพัฒนาซอฟท์แวร์และทำเว็บไซต์ http://www.sombut.com และสอนคอมพิวเตอร์วันอาทิตย์

กว่า ๓ ปี...ที่ชีวิตคนพิการหนึ่งคน จากเคยท้อแท้หมดหวังในชีวิต กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง มีอาชีพ มีรายได้ สามารถดูแลตัวเองได้ ไม่่เป็นภาระแก่ครอบครัว แต่วันนี้ กลับต้องมาเป็นคนที่พิการหนักถึงขนาดเป็นเจ้าชายนิทรา

มีโอกาสไปเยี่ยมครั้งแรกตั้งแต่หลังวันที่เกิดเหตุ และเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาอีกครั้ง ครั้งหลังนี้ "บัติ"ดูซูบผอมลง และมีอาการปอดติดเชื้อแทรกซ้อนเข้ามาหลังจากออกจากห้องไอซียู ทำให้มีไข้สูงตลอดเวลา พี่ๆ น้องๆ ต้องผลัดกันลางานมาดูแล เช็ดเนื้อ เช็ดตัว ทั้งกลางวัน กลางคืน

สำหรับกรณีของสมบัติ... ยังไม่รู้ว่าจะจบลงที่ตรงไหน พวกเราแอบหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ให้ฟื้นกลับขึ้นมาในเร็ววัน หรือจะเป็นเจ้าชายนิทราไปอีกนานแค่ไหน อีกทั้งจะได้รับการรับผิดชอบ ช่วยเหลือ เยียวยา ให้คุ้มค่าชีวิตคน ๑ คนที่พลิกผันไป ได้อย่างไร ขนาดไหน

แต่จากนี้ไป.....การเปลี่ยนสายปัสสาวะ ที่เคยบอกว่าเป็นเรื่องง่ายๆ ถ้าทำตามขั้นตอนที่ร่ำเรียนกันมา คงไม่ใช่เรื่องที่ทำกันแบบไม่ระวัง ไม่ได้ต่อไปแล้ว เพราะแม้ว่าจะเคยเกิดอุบัติเหตุกันมาบ้าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีความรุนแรงได้ถึงขนาดนี้มาก่อน...

ถึง.......................บัติ

ตอนนี้เวบไซต์ http://www.ilchonburi.org/ ที่บัติทำไว้ และบอกจะมาปรับปรุงให้หลังปีใหม่ ยังคงรอบัติกลับมาทำอยู่นะ อีกทั้งรถไฟฟ้าสีน้ำเงินคันงาม คันนี้ ที่เคยบอกให้พี่ยืมมาทดลองใช้เมื่อ ๒ ปีก่อน แล้วพี่ปฏิเสธไปน่ะ วันนี้พี่จะขอยืมแล้วนะ เพียงแต่ "บัติ" ต้องตื่นขึ้นมาบอกพี่ด้วยตัวเองนะ

เคยเห็นบัติ เขียนใน MSN บ่อยๆ ว่า "พรุ่งนี้จะเช้าไหมหนอ" นึกแปลกใจอยู่ แต่ไม่เคยถามเลยว่า บัติคิดอะไรอยู่ ถึงวันนี้คงไม่สงสัยอะไรแล้ว อยากบอกว่า "ตื่นได้แล้ว บัติ เช้าแล้ว..."

พี่ชัย

ฤดูที่แตกต่าง - บอย โกสิยะพงศ์

๔๑.ขาของคนที่ไม่สะดวกเดิน(รถเข็น)

2008-12-28T13:59:00.009+07:00

รถเข็น หรือ Wheelchair นับเป็นกายอุปกรณ์ที่สำคัญที่สุด ในการเคลื่อนที่ เดินทาง สำหรับคนพิการ แขน ขา และร่างกาย รถเข็น มีมากมายหลายรูปแบบ ตามแต่วัตถุประสงค์การใช้งาน แต่คนทั่วๆ ไป มักจะไม่รู้ คิดว่าจะรถเข็นก็คือรถเข็น เหมือนกันไปหมด

เอ็นทรี่ย์นี้...จึงอยากเล่าถึงประสบการณ์ ที่ได้เห็น ได้ใช้ รถเข็นชนิดต่างๆ ที่เป็นเสมือนขา ช่วยพาพวกเราไปไหนมาไหน สัก ๓-๔ แบบที่เห็นบ่อยๆ ครับ

รถเข็นแบบแรก

เนื่องจากคงไม่ค่อยมีใครที่สนใจเรื่องรถเข็นมาก่อน จึงไม่มีประสบการณ์ ความรู้เรื่องรถเข็น ญาติคนพิการหน้าใหม่ จึงมักซื้อรถเข็นที่มีหน้าตาแบบนี้กลับมาใช้ เวลาออกจาก ร.พ.มาอยู่บ้าน

ซึ่งหลายคนคงเคยผ่านตามาบ่อยๆ ทั้งที่จอดรอคนไข้ ที่ร.พ. ตามห้างสรรพสินค้า หรือมีคนใจดีซื้อไว้บริจาค

ที่จริง รถแบบนี้ผลิตขึ้นมาเป็นรถสำหรับคนป่วยหรือคนชราที่เดินไม่ไหวเท่านั้น มีขนาดใหญ่ น้ำหนักมาก เพราะทำจากเหล็กชุบโครเมี่ยม การใช้งานควรต้องมีคนเข็นให้ มีข้อดีคือ ราคาถูก ทนทาน

แต่ไม่เหมาะกับคนพิการ เพราะใช้แล้วจะช่วยเหลือตัวเองได้ลำบาก เนื่องจากรูปร่าง ขนาด และน้ำหนัก ที่เหมาะต่อการใช้แบบชั่วคราว คนพิการที่ใช้รถแบบนี้ บางคน จากที่พิการไม่มาก สามารถพัฒนาได้ ต้องกลายเป็นคนพิการที่ทำอะไรไม่ได้ไป

ส่วนใหญ่ หลังจากซื้อมาแล้ว ก็(ทน)ใช้ไปสักพัก จะกลายเป็นรถที่ใช้อาบน้ำ(บนรถเข็น) แล้วค่อยๆพังไป

แบบที่ ๒

รถแบบนี้คล้ายๆ กับแบบแรก แต่ทำจากอลูมิเนียมอัลลอยด์ ทำให้ดูสวยขึ้น น้ำหนักเบา แต่มีราคาแพงสักหน่อย และไม่เป็นสนิม

แต่โดยรูปทรงแล้ว ไม่ค่อยแตกต่างจากแบบแรกมาก จึงยังไม่ใช่รถเข็นที่เหมาะกับคนพิการเท่าไหร่นัก คนพิการในบ้านเราหลายคน นิยมใช้ เพราะหาซื้อได้ทั่วไปและดูดี (มีชาติตระกูล)กว่าแบบแรก แต่เหตุผลจริงๆ น่าจะรู้สึกเสียดาไหนๆ ก็ซื้อมาแพงใช้ไปก่อนแล้วกัน อีกอย่าง การจะหาซื้อรถที่เหมาะกับตัวเอง บางทีไม่ใช่เรื่องง่ายนัก(เหตุผลนี้ เล่าได้ เพราะเจอกับตัวเองมาก่อน)

แบบที่ ๓

ในรูปนี้เป็นรถรุ่นที่มักจะเรียกว่า รุ่นช่วยเหลือตนเอง เป็นรถที่ออกแบบให้เหมาะกับการใช้งานของคนพิการ น้ำหนักเบา ขนาดพอดีๆ ฝาด้านข้างต่ำ สะดวกต่อการย้ายตัว ขึ้นลง ที่สำคัญ ออกแบบให้มีจุดสมดุลย์ที่เหมาะสม เหมาะสำหรับคนพิการที่ครึ่งท่อนบนแข็งแรง บางคันสามารถพับพนักผิงลง หรือถอดล้อหลังออก สำหรับใส่ท้ายรถเก๋งได้

สำหรับคนชอบของสวยๆ งามๆ และมีสตางค์(มากพอ) อาจจะเลือกใช้รถเข็นสปอร์ต ยี่ห้อ OX เป็นรถเข็นสวยๆ แบบนี้มานั่ง ให้คนอื่นอิจฉาเล่นก็ได้ครับ

รถ Wheelchair OX เห็นคันเล็กแบบนี้ คนที่ไม่รู้มาก่อน ฟังราคาแล้วอาจจะตกใจ เพราะมีราคาตั้งแต่หลายหมื่นบาท ถึงกว่าแสนบาท ที่มีราคาแพงเพราะ ใช้วัสดุชั้นดีในการประกอบ มีการออกแบบที่เหมาะสมกับการใช้งาน รูปร่าง สีสันสวยงาม เป็นสินค้าจากญี่ปุ่น มีทั้ง รถใหม่เอี่ยม และรถมือ ๒ ที่ราคาย่อมเยาลงมามาก

๓ คันที่ผ่านมา เล่าถึง รถเข็นสำหรับคนที่มีความไม่มากนักไปแล้ว ลองมาดูรถที่(เขาว่า)เหมาะสมกับคนที่มีความพิการ(รุนแรง)มากกว่ากันบ้าง

แบบที่๔

รถเข็นปรับเอนนอนได้ สำหรับคนพิการที่ทรงตัวไม่ได้ หรือข้อสะโพกติด ไม่สามารถนั่งได้ หรือคนที่นอนมานาน เพิ่งหัดลุกขึ้นนั่งใหม่แล้วมักจะหน้ามืด รถแบบนี้จะมีพนักหลังสูงถึงศีรษะ และที่วางเท้ายกได้ สามารถปรับจากท่านั่งให้เป็นท่านอนได้(นึกๆ ดูจะออกแนว TRANFORMER เล็กๆ นะ) รถปรับนอนมีประโยชน์มาก และนั่งสบาย แต่ว่าไม่สะดวกที่จะใส่รถเดินทางไปไหน

เอ็นทรี่ย์นี้...เป็นแค่รีวิวเล็กๆ เรื่องรถเข็น จะว่าไปยังมีอีกมากมาย หลากหลาย ตามความเหมาะสมของการใช้งาน คล้ายๆ กับรถยนต์เหมือนกัน เช่น

รถเข็นขนาดเล็กมากๆ สำหรับคนพิการใช้นั่งไปตามทางเดินแคบๆ เพื่อไปขึ้นที่นั่งบนเครื่องบิน

หรือรถสำหรับใช้เล่นกีฬา บาสเก็ตบอล เทนนิส หรือฟันดาบ เป็นต้น

จะอย่างไรก็แล้วแต่... ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ เทศกาลแห่งความสุข หลายคนต้องเดินทางออกต่างจังหวัด ไม่ว่าจะกลับบ้าน ท่องเที่ยว หรือกินเลี้ยงเฉลิมฉลอง

ไม่ได้ตั้งใจลงเอ็นทรี่ย์นี้ให้ดูเป็นลางร้ายในช่วงนี้นะครับ เข้าใจดีว่าสังคมไทยยังมีคนที่เชื่อว่าการนั่งรถเข็นจะเป็น ลางไม่ดี แต่ความจริงแล้ว รถเข็นมันก็แค่...กายอุปกรณ์อย่างหนึ่ง มีประโยชน์มากทั้งกับคนพิการ คนป่วย และคนชรา ไม่มีคุณไส ทำให้ใครบาดเจ็บ พิการได้หรอกครับ

ดูจากข่าว ๗ วันอันตราย ที่ตำรวจตั้งเป้า คนเจ็บ คนตาย(เป็นประจำ)ไว้แล้ว อีกทั้งเสียงรถพยาบาลที่วิ่งสวนตามถนนแถวชลบุรีช่วงนี้ เชื่อว่า...ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงวันที่ ๔ มกราคม จะมีคนไทยหลายพันคน ที่ไม่เคยนั่งรถเข็นมาก่อน ได้เห็นประโยชน์ของมันในช่วงนี้แน่นอน ครับ....

สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๒

ขอให้มีความสุข เดินทางปลอดภัยครับ

ขอบคุณรูปรถสวยๆ จากเวบต่างๆ ครับ

http://www.oxthailand.com/

http://www.friendswheel.com/

http://www.miotechthai.com

๔๐.พวกเราก็มีสิทธิ์ใช้นะครับ? รถประจำทางด่วนพิเศษ BRT

2008-12-07T11:29:00.007+07:00

ตอนบ่าย... หลังจากไปเยี่ยมเบน ได้รับการชักชวนจากเพื่อนๆ คนพิการมาก่อนหน้าแล้วว่า จะมี คณะอนุกรรมาธิการด้านคนพิการ จากรัฐสภา

ได้ขอเข้าสำรวจสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ และคนชรา ของสถานีรถ BRT ของกรุงเทพมหานคร ที่สถานี นราราม3 (ตรงโรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง)

แต่เนื่องจาก สถานีรถหน้าตาทันสมัยนี้ ยังไม่มีสิ่งอำนวยสะดวกใดๆ เลย แถมอยู่ระหว่างการก่อสร้างอีกต่างหาก

ดังนั้นการจะขึ้นไปบนสถานีได้ จึงต้องใช้วิธีหวาดเสียวแบบนี้ในการขึ้นไปบนสถานี

และแบบนี้...

มองจากมุมนี้จะเห็นความชัน และความสูงชัดเจน

แต่ในที่สุด... ก็ขึ้นไปบนสถานีได้ พร้อมกับคำถาม(ลอยๆ)มาว่า "เป็นไง เสียว...ไหม"

เลยตอบสวนกลับไปทันทีว่า "ไม่เป็นไรๆ นานๆ เสียวที ก็ดีเหมือนกัน" ได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆ คักๆ กันใหญ่ (เอ๊ะ ก็ตอบตรงๆ ขำอะไรกัน...เนี่ย)

ขึ้นไปถึงข้างบนแล้ว เห็นจำนวนเพื่อนๆ ที่ไปเจอกันข้างบนสถานี ก็รู้สึกสงสารคนยกเล็กน้อย

เพราะนอกจากต้องยกคนนั่งรถเข็นธรรมดากว่า ๑๐ คนแล้ว ยังมีคนที่ใช้รถเข็นไฟฟ้าแบบผมอีกหลายคัน แล้วรถแต่ละคัน พร้อมคน หนักไม่ต่ำกว่า ๑๒๐ กก.

แต่ทำไงได้ ก็ กทม.ไม่ยอมวางแผนติดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกตั้งแต่แรกนี่นา

ตามรัฐธรรมนูญปี ๒๕๕๐ มาตรา ๕๔ บุคคลซึ่งพิการหรือทุพพลภาพ มีสิทธิเข้าถึงและใช้ประโยชน์จากสวัสดิการ สิ่งอำนวยความสะดวกอันเป็นสาธารณะ และความช่วยเหลือที่เหมาะสมจากรัฐ

เนื่องจากไม่มีการวางแผนไว้แต่แรก เลยต้องมีการปรับปรุง ดัดแปลง เพื่อให้สามารถใช้งานได้จริง(เพื่อไม่ให้โดนองค์กรคนพิการฟ้องร้อง) จึงต้องมีการจัดหาอุปกรณ์ รวมทั้งปรับปรุงอาคารสถานที่ สำหรับคนพิการทุกกลุ่ม อีกหลายอย่าง

Stair Lift อุปกรณ์สำหรับยกรถเข็นคนพิการขึ้นบันได เป็น ๑ ในอุปกรณ์ที่จะถูกนำมาติดตั้งก่อนเปิดใช้ในปีหน้า (ภาพประกอบ ถ่ายเมื่อ ๒ ปีก่อน ที่มาเลเซียครับ)

ตามแผนเดิม BRT จะติดตั้งเพียงแค่ ๓ สถานี จาก ๑๒ สถานี คือ ต้นทางที่ สถานีราชพฤกษ์(เชื่อมต่อ รัชดาภิเษก) กลางทางที่ สถานีนราราม๓(ที่นี่) และปลายทางรถไฟฟ้าช่องนนทรีย์ (เชื่อมต่อ กับสถานีรถไฟฟ้าช่องนนทรีย์)

ผมเลยแอบคิดว่า ถ้าผมจะลงสถานีอื่นๆ นอกจาก ๓ สถานีนี้ จะทำอย่างไร

ลงสถานีที่ใกล้ที่สุดแล้วเข็นต่อ
เสี่ยงตาย หาคนมาช่วยแบกขึ้น ลง เหมือนในรูปแรกๆ

การนั่งเจ้าStair Lift นี่ ก็ไม่ใช่ว่าจะสนุกนะครับ(ถ้าไม่เชื่อ สังเกตสีหน้าคนนั่งก็แล้วกัน) แต่ทำไงได้ล่ะครับ

อีก ๑ ตัวอย่าง ภาพนี้ ลองนึกดู ถ้าเจ้าหน้าที่ต้องแบกคนพิการรูปร่างกระทัดรัดแบบนี้ พร้อมรถเบ็นไฟฟ้า ขึ้นลงบันได (ขออนุญาตเจ้าของรูปแล้วนะครับ )

ที่จริง...ไม่อยากจะอ้างถึง รัฐธรรมนูญ หรอกครับ เพราะอาจจะดูพวกเราหัวหมอ แล้วทาง กทม.ก็แก้ตัวได้ว่า ออกแบบก่อสร้างตั้งแต่ปี ๒๕๔๖ ก่อนมี รัฐธรรมนูญ ฉบับนี้นี่นา

แต่แค่คิดแบบ ง่ายๆ พื้นๆ ถ้าวันหนึ่ง..ในอนาคต ถึงทุกคน อาจจะไม่พิการ แต่ทุกคนก็ต้องแก่ ป่วย เป็นโรคข้อเข่าเสื่อม หรือ ฯลฯ จนเดินขึ้นลงบันไดไม่ไหว

ดังนั้น การทำสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ เชื่อว่าไม่ใช่เพียงเพื่อคนพิการเท่านั้นนะครับ

BRT For All

สุดท้าย เนื่องจากอยากได้วีดิโอตอนใช้รถไฟฟ้ามาเก็บไว้อยู่แล้ว แล้วนานๆ ทีจะมีโอกาสที่มีคนแบกผม(พร้อมรถไฟฟ้าคู่ใจ) ขึ้นไปบนสถานี BRTอีก จึงขอถ่ายวีดิโอเก็บไว้เป็น ที่ระทึก เอ๊ย ระลึกด้วย ขออนุญาตนำมาโชว์นะครับ

ยืนยันว่า ไม่ใช้สแตนอิน ไม่ใช้เอฟเฟคท์ ไม่ใช้สลิงครับ

What A Wonderful World - Louis Armstrong

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

๓๙.พัฒนาการของ ซูเปอร์เบน

2008-12-06T12:40:00.005+07:00

วันนี้มาอัพเดท ความคืบหน้า เรื่องราวของ "เบน" ที่เคยโพสท์ไว้ครับ หลังจากดองไว้หลายวัน แต่เพิ่งจะมีโอกาสมาอัพวันนี้เอง

เข้าไปติดตามโปรแกรมการฝึกทักษะของเบน คราวนี้
ค่อนข้างแปลกใจ กับพัฒนาการที่คืบหน้าไปอย่างก้าวกระโดด

เรื่องสำคัญที่ทำให้เราตื่นเต้นมาก คือ...เบนสามารถใช้คางบังคับรถไฟฟ้าวิ่งในบริเวณใกล้ๆได้เองแล้ว

ปัญหาการปรับจอยสติ๊ก ที่ใช้บังคับรถไม่ให้ติดท่อหายใจ ซึ่งกำลังช่วยหาทางแก้ไขอยู่ ทาง รพ.ก็สามารถแก้ไขไปได้เองแล้ว โดยให้ชาวญี่ปุ่นที่มาเยี่ยมญาติที่ รพ. ช่วยประสานทางญี่ปุ่นโดยตรงให้

ปัญหาที่ทำให้เราติดขัดไม่สามารถพาเบนออกไปไหนได้ มาตลอด คือ เครื่องช่วยหายใจแบบพกพา ที่จะต้องใช้ติดรถเข็นไฟฟ้า

เครื่องช่วยหายใจแบบพกพา ตัวนี้ราคา สามแสนบาท บริษัทที่ติดต่ออยู่กับทางรพ. ให้ยืมมาทดลองใช้ก่อน(รพ.บอกว่า แพงขนาดนี้ เดี๋ยวค่อยๆ หาทางซื้ออีกที)

ตอนนี้ยังมีปัญหาในการใช้งานจริงอยู่บ้าง ทำให้ไม่สามารถใช้ได้นาน แต่กำลังช่วยกันปรับปรุง แก้ไขครับ

น่าเสียดาย ที่วันนั้นเจ้าหน้าที่ รพ. งานยุ่งมาก ไม่มีเวลาช่วยเบนขึ้นรถ จึงไม่มีภาพการใช้รถของเบนมาโชว์ให้ดู

และพัฒนาการอีกอย่างที่เห็นได้ชัดเจน จนพี่ๆ พยาบาลเริ่มบ่นปวดหลังกันแล้วคือ...น้ำหนักครับ(โปรดสังเกตที่ แก้ม)

เนื่องจากต้องติดอยู่กับเตียง และเครื่องช่วยหายใจมานานแรมปี ไม่ได้เห็นโลกภายนอกเลย

เบนจึงมีความฝันในเบื้องต้น...ที่จะออกไปนอกรพ.บ้าง ยิ่งถ้าได้บังคับรถไฟฟ้าไปด้วยตัวเอง คงมีความสุขมาก ใกล้ความจริงไปทุกทีแล้วครับ

๓๘.หัวหลุดแฟมิลี่ โก๊ะตี๋-จตุรงค์...ใครพิการ ใครง่อย?

2008-11-11T18:47:00.005+07:00

เคยสังเกตไหมว่า...สังคมไทยมักจะเรียกชื่อผู้คนที่รู้จัก ตามลักษณะเฉพาะหรือความแตกต่าง ที่เห็น จนเป็นเรื่องปกติ

โดยเฉพาะตอนเด็กๆ หลายคน คงเคยได้ยินเพื่อนล้อเลียนกัน ถูกเพื่อนล้อหรือหนักหน่อย ก็เป็นคนล้อเพื่อนซะเอง โดยนำลักษณะเฉพาะต่างๆ ของเพื่อนมาล้อเพียงเพื่อความสนุกสนานกันมาบ้าง

เตี้ย อ้วน แห้ง เป๋ เหล่ ตี่ ดำ หงอก แขนคอก ฯลฯ(ส่วนใหญ่แล้ว ทุกคำจะมีคำว่า"ไอ้"อยู่ข้างหน้า)

ในเมืองไทยเรามีตลกหลายคณะ ที่เอาคนพิการ หรือ ความพิการมาใช้เล่นเพื่อความสนุกสนาน เคยได้ยิน เขาเรียกตลกประเภทนี้ว่า "ตลกสังขาร"

ไม่รู้ว่า...คนอื่นจะมีความรู้สึกเหมือนผมไหมว่า การที่นำคำเหล่านั้นมาใช้ล้อเลียนผู้อื่น สังคมทั่วไปอาจจะมองว่าเป็นแค่ความสนุกสนาน แต่ในเชิงจิตวิทยาแล้ว เป็นการทำเพื่อให้ตัวเองรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่น(อาจจะคล้ายกับนินทาแต่นี่แย่กว่า เพราะว่ากันตรงๆ)

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ได้ไปดูหนังเรื่อง "ปืนใหญจอมสลัด"ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งมา ระหว่างที่รอตรงประตูทางเข้าเห็นโฆษณาหนัง "หัวหลุดแฟมิลี่" อยู่รวมกับหนังเรื่องอื่นๆ

ตอนแรกที่เห็น ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับหนังเรื่องนี้คิดว่าเป็นหนังตลกแบบที่เห็นโปรโมททางทีวี บ่อยๆ มีตลกหน้าเดิมๆ เช่นจตุรงค์ ม๊กจ๊ก, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น เป็นดาราประจำ

แต่พอเข้าไปเห็นหนังตัวอย่างเรื่องนี้แล้ว รู้สึกสะกิดใจ ที่เห็นหลายๆฉาก ของหนังตัวอย่าง ที่มี อ้น ศรีพรรณรับบทเป็น เวียงพิงก์ เป็นคนนั่งรถเข็น มือไม้หงิกงอ ตาเหลือก ปากเบี้ยว ลักษณะเหมือนเป็นคนพิการ ประเภทหนึ่ง

เหมือนที่เคยเห็นมา หนังเรื่องนี้นำเอา "คนพิการ" มาเป็นตัวละครตัวหนึ่ง ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแรกที่นำคนพิการมาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง (ก่อนนี้มี เหยิน เป๋ เหล่, บุปผาราตรี๒ หรือย้อนไปถึงบทคลาสสิค อย่างชายน้อยแห่งบ้านทรายทองโน่น)

แต่ในเรื่องนี้ ผมรู้สึกสะเทือนใจฉากที่... เวียงพิงก์ ที่เป็นคนพิการค่อนข้างรุนแรงกำลังเล่นโยนลูกตะกร้อให้ ค่อม ซึ่งแสดงเป็นสามีเตะใส่หน้าหลายต่อหลายครั้ง จนหน้าบวมปูด

และอีกหลายๆฉากที่ เวียงพิงก์ ถูกนำความพิการมาใช้เป็นมุขตลก แต่ขอยังไม่พูดถึง เพราะยังไม่ได้ดูที่มาที่ไปของฉากเหล่านั้น

ไม่เข้าใจว่า มุขตลกที่ดาราพวกนี้(ซึ่งหลายคนก็เป็นขวัญใจของผมนะ)ใช้ ถึงยังไม่พัฒนาไปกว่าการเอา รูปลักษณ์ภายนอกมาเล่น

ในความรู้สึกผม ก็ไม่ใช่ว่า คนพิการจะแตะต้องไม่ได้นะ เช่นในบ้านทรายทอง หรือบุปผาราตรี ก็ดูสนุกสนานดี คือเขาใช้บทคนพิการตามความเป็นจริง ไม่รังแก หรือเหยียบย่ำซ้ำเติม

และที่ติดใจมากๆ กับหนังเรื่องนี้คือ คำที่ใช้เรียก เวียงพิงก์ ว่าเป็น "ง่อย" ในหนังตัวอย่าง ได้ยินไม่ชัดนัก มาได้ยินชัดๆ จาก รายการ"สัญญามหาชน" คืนวันอาทิตย์ที่ ๙ พ.ย.ที่ผ่านมานี้เอง

ในรายการ มีดารานำและผู้กำกับมากันครบ ลืมบอกไป เรื่องนี้กำกับโดย โก๊ะตี๋ อารามบอย และบทภาพยนตร์โดย จตุรงค์ ม๊กจ๊ก ผู้เขียนบทได้นำประเด็นความพิการมาจากประสบการณ์ตรง คือยายของจตุรงค์เอง

จึงถึงบางอ้อว่า เวียงพิงก์ (อ้น ศรีพรรณ)ในเรื่องนี้ พิการจากอาการเส้นโลหิตในสมองแตก หรือที่คนไทยมักจะเรียกว่า"อัมพฤกษ์" แต่ในรายการ ทุกคนจะใช้คำว่า "ง่อย" ทุกครั้งที่พูดถึงอาการ และความพิการของ เวียงพิงก์

เมื่อค้นหาคำว่า "ง่อย" และ "พิการ" จากพจนานุกรมทางอินเตอร์เนต ได้ข้อมูลมาดังนี้

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒
กลุ่มอักษร ง: คำที่มีความหมายใกล้เคียงที่สุด 5 อันดับแรก (เรียงตามคะแนน) ง่อย ว. อาการที่แขนหรือขาพิการเคลื่อนไหวไม่ได้อย่างปรกติ. ง่อยเปลี้ยเสียขา ว. มีร่างกายพิการจนเดินไม่ได้อย่างปรกติ. (คะแนนความใกล้เคียง: 1.009090909090909) กลุ่มอักษร พ: คำที่มีความหมายใกล้เคียงที่สุด 5 อันดับแรก (เรียงตามคะแนน) พิการ ว. เสียอวัยวะมีแขนขาเป็นต้น, เสียไปจากสภาพเดิม, เช่น แขนพิการ ตาพิการ, บางทีใช้เข้าคู่กับคำ พิกล เป็น พิกลพิการ. (ป., ส. วิการ).

จากอีกเวบหนึ่งครับ

Thai-English: NECTEC's Lexitron Dictionary
ง่อย
adj. lame Syn. พิการ,ง่อยเปลี้ยเสียขา Related. crippled ,disabled Def.
อาการที่แขนหรือขาพิการเคลื่อนไหวไม่ได้อย่างปกติ Ant. ปกติ Sample:
สมศักดิ์รู้สึกหมดกำลังเหมือนดังคนมือเท้าง่อยตกอยู่ในทุกขเวทนา

คำว่า พิการครับ

English-Thai: NECTEC's Lexitron Dictionary disabled
adj. พิการ Syn. paralyzed ,cripped Related. ทุพพลภาพ,หย่อนความสามารถ
Ant. able-bodied maimed adj. พิการ Syn. injured,damaged Related. เสีย Thai-English: NECTEC's Lexitron Dictionary พิการ
adj. handicapped Syn. ทุพพลภาพ Related. defective Def.
เสียอวัยวะมีแขนขาเป็นต้น, เสียไปจากสภาพเดิม Ant. ปกติ Sample:
เพื่อนของเขาบางคนอยู่ในโครงการเรียนร่วมระหว่างเด็กพิการกับเด็กปกติ

จากข้อมูลข้างบน คงพอสังเกตได้ว่า สังคมไทยยังมอง คำว่า "ง่อย" และ "พิการ"ไม่ต่างกันนัก แต่เนื่องจากผมไม่ใช่นักวิชาการ ไม่มีหลักวิชาการในการวิเคราะห์ใดๆ

แต่ผมขอใช้ความรู้สึกจริง ประสบการณ์ตรง...ของคนที่เคยถูกเรียกด้วยคำเหล่านี้มาเล่าสู่กันฟัง ตั้งแต่ผมเริ่มคิดจะเขียนเรื่องนี้(เช้าเมื่อวานนี้) ผมได้สอบถามเพื่อนๆคนพิการ ๕ คน(รวมตัวผมเองด้วย) ทั้งที่พิการแต่กำเนิด และพิการภายหลัง

ทุกคนรู้สึก "แย่"ทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้ เกือบทุกคนคนบอกว่า "เกลียด" ไม่อยากได้ยิน บางคนบอกว่า แค่คำว่า "พิการ" ซึ่งเป็นคำกลางๆ กว่าจะทำใจให้รับได้ ก็ยากเต็มที(รวมตัวผมเองด้วย อีกที)

ผมเองก็เคยถูกเรียกด้วยคำนี้ ๒ ครั้ง(จากคนใกล้ตัว) คงจะด้วยความไม่ตั้งใจ แต่แปลกนะ แค่คำๆเดียว ผมกลับรู้สึกเหมือนโดนมีดแทงตรงหัวใจแล้วค่อยกรีดช้าๆ เลย(ไม่ได้พูดเกินความจริงเลย)

จำได้ว่า นอนหมดอาลัยตายอยากอยู่หลายวันกว่าจะหาย พยายามนึกถึงอดีตที่ผ่านมา ว่าเราเคยโดนคำพูดไหนที่เจ็บกว่านี้ไหม แต่จนนาทีนี้ยังนึกไม่ออก

ผมเชื่อว่าใน รายการ"สัญญามหาชน" คงไม่ได้มีใครตั้งใจให้ใครเจ็บปวดจากคำพูดของดาราเหล่านั้น แต่น่าจะเกิดจากคำพูดติดปากกันมาแต่เด็ก เป็ดง่อย ง่อยเปลี้ยเสียขา ยังเป็นคำที่ใช้กันตามสื่อทั่วไป

เคยได้คุยกับบล็อคเกอร์ท่านหนึ่ง อาศัยอยู่ที่ประเทศเยอรมัน บอกว่าที่นั่นมีกฏหมายห้ามใช้คำว่า "พิการ" ผมยังไม่ทราบชัดเจนถึงเหตุผล(เนื่องจากเป็นการคุยทางแชท) แต่ว่าจะขอให้ช่วยหาข้อมูลเพิ่มเติมมาให้ครับ

ป.ล.ผมเขียนเรื่องนี้ทั้งที่ข้อมูลและร่างกายยังไม่พร้อมนัก(ขออภัยถ้าสับสนไปบ้าง) แต่อยากเขียนในขณะที่ความรู้สึกของคืนวันอาทิตย์(สัญญามหาชน)นั้นยังอยู่

imagine.mp3 - john lennon

๓๗.พ่อ ลูกนักกีฬาคนเหล็ก(จากฟอร์เวิร์ดเมล)

2008-10-16T10:46:00.001+07:00

หลาย วันก่อน…ได้รับฟอร์เวิร์ดเมลข้างล่างนี้ มาจากเพื่อนคนพิการคนหนึ่ง(คุณโอ๋) หลังจากได้อ่านและดูคลิปแล้ว รู้สึกประทับใจ เลยนำมาฝากเพื่อนๆ ให้ชมกันครับ
A son asked his father, 'Dad, will you take part in a marathon with me?'
The father who, despite having a heart condition, says 'Yes'. They went on to complete the marathon together.
Father and son went on to join other marathons, the father always saying 'Yes' to his son's request of going
through the race together. One day, the son asked his father, 'Dad, let's join the Ironman together.'
To which, his father said 'Yes' .
For those who didn't know, Ironman is the toughest triathlon ever. The race encompasses three endurance
events of a 2.4 mile (3.86 kilometer) ocean swim, followed by a 112 mile (180.2 kilometer) bike ride, and
ending with a 26.2 mile (42.195 kilometer) marathon along the coast of the Big Island
Father and son went on to complete the race tog ether.
Click Here to View th e View of the duo.
############ ######### ######### ######### ###
สำหรับ คนขี้เกียจแปล อ่านที่กระเหรี่ยงแปลให้ก็ได้
ลูกชาย ชวนพ่อของเค้าว่า' พ่อ จะร่วมแข่งมาราธอนกับผมมั้ย ??
พ่อซึ่งเป็นโรคหัวใจอยู่ ตอบว่า' ตกลง' แล้ว เค้าทั้งสองก็เข้าร่วม และจบการแข่งขันมาราธอนครั้งนั้นด้วยกัน
พ่อและลูกชาย คู่นี้ได้เข้าร่วมการแข่งขันมารธอนอื่นๆต่อมา และพ่อ จะตอบ 'ตกลง'สำหรับคำชวนเข้าร่วมมาราธอนด้วยกัน
ของลูกชายแล้ววันหนึ่ง ลูกชาย ก็ถามพ่อว่า' พ่อ เราไปลงแข่ง 'คนเหล็ก'ด้วยกันมั้ย
และ เช่นเคย พ่อเค้าก็ตอบว่า 'ตกลง'
สำหรับ คนที่ยังไม่รู้ คนเหล็กคือการแข่งขัน ไตรกีฬาสุดโหด ที่สุด การแข่งขันประกอบด้วย การแข่งสุดยอดความทรหดสามรายการ
เริ่ม ด้วย ว่ายน้ำ ในทะเล ระยะทาง 3.86 กม. ต่อด้วย การปั่นจักรยาน ระยะทาง 180.2 กม. และ ปิดท้ายด้วยการวิ่งมารธอนระยะทาง 42.195 กม ไปตามชายฝั่งของเกาะใหญ่
พ่อ และลูกชาย ได้เข้าร่วมการแข่งขันคนเหล็ก และ จบการแข่งขันด้วยกัน
คลิก ลิ้งค์เพื่อดู การแข่งขันคนเหล็ก ของคู่หูพ่อลูกคู่นี้ ได้เลย

๓๖.กดปุ่มที่คอมพ์ ก็ใช้โทรศัพท์ได้ครับ

2008-10-03T12:16:00.002+07:00

หลังจากที่...ผมเคยเขียนถึงวิธี การใช้คอมพิวเตอร์ โดยไม่ต้องใช้มือมาแล้ว

ในเอ็นทรี่ย์ ๓๑.ใช้มือไม่ได้ ใช้คางพิมพ์ก็ได้ครับ เอ็นทรี่ย์นี้ จึงอยากเล่าถึงอีกเรื่องหนึ่ง ที่ผมสามารถใช้คอมพ์ทำได้เอง คือ การใช้งานโทรศัพท์ผ่านคอมพิวเตอร์

เมื่อ ก่อน ช่วงที่ยังใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยได้คบใคร(หรือไม่มีคนคบ..หว่า) เลยแทบไม่เคยติดต่อใคร หรือมีใครโทรหาเลย ทำให้ไม่เคยคิดจะมีโทรศัพท์มือถือเป็นของตัวเอง

แต่ช่วง ๕ ปีที่กลับเข้าสู่สังคม ทำให้มีเพื่อนมากขึ้น ออกไปนอกบ้านบ่อยขึ้น ทางบ้านก็เป็นห่วง จึงให้มีโทรศัพท์ติดตัวไว้ติดต่อ

ตอน แรกก็ใช้โทรศัพท์รุ่นทั่วๆไปละครับ ต้องให้คนอื่นกดให้ หรือถ้าอยู่คนเดียว ก็จะใช้ระบบโทรออกด้วยเสียง ที่ติดมากับโทรศัพท์ (ฮ่วย...ใช้ยากกกกมาก พูดชื่อไป 10-20 ครั้ง กว่าจะโทรออกได้ที)

จึงพยายามค้นหาวิธี ที่จะโทรออกด้วยตัวเอง จึงได้พบซอฟท์แวร์ที่สามารถโทรจากคอมพ์ นี่ละครับ

เริ่มต้นจาก ต้องมีคอมพิวเตอร์ที่สามารถเชื่อมต่อบลูทูธได้ และโทรศัพท์ยี่ห้อ โซนี่ อีริคสัน รุ่นที่มีบลูทูธ(เทคโนโลยี่บลูทูธ ไม่ใช่หูฟังบลูทูธนะครับ) และสมอลทอล์ค

ที่เลือกใช้ยี่ห้อนี้(มือสอง แหะๆ)เพราะ มีจุดเด่นในเรื่องการเชื่อมต่อเทคโนโลยี่บลูทูธ ที่ง่าย และรวดเร็ว ทำให้สะดวกต่อการใช้งานมาก อีกทั้งมีซอฟท์แวร์ที่เสถียร และใช้งานได้ดี สนับสนุน

ตัวโปรแกรมที่ต้องใช้ประกอบกันกับโทรศัพท์ โซนี่ คือ MyPhoneExplorer

นี่คือหน้าตาของซอฟต์แวร์ MyPhoneExplorer ครับ(ฟรีแวร์ครับ สามารถดาวน์โหลดได้ ที่นี่)

สามารถบันทึกเบอร์โทรเข้า ออก และข้อมูลรายละเอียดต่างๆ ของผู้ติดต่อ ได้อย่างง่ายดาย(บางคนก็เรียกว่า"เมมเบอร์" แต่..เคยได้ยินบางคนเรียก"เม้มเบอร์"อะ*~*!)

สามารถบันทึกนัดหมายต่างๆ ลงในโทรศัพท์ได้ด้วย

ใช้โทรศัพท์เป็นนาฬิกาปลุกก็ไ้ด้ ใช้อยู่บ่อยๆ

ฟังค์ชั่นนี้ มีความสำคัญสำหรับคนที่ใช้มือกดโทรศัพท์เองไม่ได้ อย่างผมมากครับ

เพราะเราสามารถใช้เม้าส์กดปุ่ม Keypad ในโปรแกรมนี้ เพื่อใช้งานโทรศัพท์เหมือนกับได้กดลงบนโทรศัพท์จริงๆเลย

ที่จริง...ยังมีโทรศัพท์ยี่ห้ออื่นที่มีคุณสมบัติคล้ายๆ แบบนี้อีกบ้าง ที่เคยใช้มาก็ โมโตโรล่า ส่วนยี่ห้ออื่น นอกจากนี้ ไม่แน่ใจว่าจะมีความสามารถนี้หรือไม่ เพราะเท่าที่พยายามศึกษามา ก็ยังไม่เจอ

สำหรับคนที่ใช้คอมพ์ได้ แต่กดโทรศัพท์เองไม่ได้แล้ว โปรแกรม นี้มีประโยชน์มาก แม้ว่าจะไม่ได้ผลิตมาเพื่อคนพิการโดยตรง เพราะทำให้คนพิการลดการพึ่งพาผู้อื่น สามารถ โทรออกเบอร์ที่ต้องการได้เอง รับสายเอง(แต่ควรใช้ร่วมกับสมอลทอล์ค) บันทึกหมายเลขโทรศัพท์ ส่ง รับข้อความ ฯลฯ

โดยเฉพาะเวลาที่ต้องอยู่คนเดียว ถ้าเราต้องการความช่วยเหลือ หรือเกิดปัญหาอะไร ก็สามารถโทรขอตวามช่วยเหลือได้ทันที

๓๕.365 วันอันตราย หยุดความตายด้วยวินัยจราจร

2008-09-18T21:41:00.002+07:00

วันนี้ขอทำตัวเป็นนักข่าวสายตำรวจ(จราจร)สักวันนะครับ

เนื่องจาก...เมื่อ วันที่ ๑๖ กันยายน ที่ผ่านมา มีโอกาสติดตาม นพ.แท้จริง ศิริพานิช เลขาธิการ มูลนิธิ "เมาไม่ขับ" ซึ่งได้รับเชิญจาก สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ไปบรรยายที่ ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค ๒ จ.ชลบุรีครับ

การประชุมแนวทางการปฏิบัติ
โครงการกวดขันวินัยจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุ
ตำรวจภูธรภาค ๒

แผ่นพับนี้เป็นข้อมูลสถิติต่างๆ เกี่ยวกับอุบัติเหตุที่อ่านง่าย
จาก"ศูนย์ิวิชาการเพื่อความปลอดภัยบนถนน"

ผู้เข้าร่วมประชุมเป็น หัวหน้าสถานี(ผู้กำกับ)ทั้งหมดจาก ตร.ภ.ภาค ๒ กว่า ๒๐๐ คน

มีแต่สีกากีมีดาวทั้งนั้น ช่วงที่เข้าไปในห้องประชุมแรกๆ รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้สิ
ที่ต้องเป็นคนกลุ่มน้อย และมีตำรวจมารวมกันเยอะขนาดนี้

ช่วงที่คุณหมอบรรยาย ก็เรียกไปคุยด้วยด้านหน้าเลย...โห อยู่ข้างๆ ยังตะขิดตะขวงใจเลย

การบรรยายของคุณหมอถึงสถิติจากอุบัติเหตุบนถนน ในประเทศไทย มีหลายข้อมูลน่าสนใจมาก ซึ่งสอดคล้องกับข้อมูลงานวิจัยของ "ศูนย์ิวิชาการเพื่อความปลอดภัยบนถนน" เช่น ทุกๆ วันมีผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุจราจร ๕ ราย ทุกๆ ๔ ชั่วโมง เฉลี่ยวันละ ๓๐ คน รวมปีละประมาณ ๑๒,๐๐๐ คน

ถ้ามี ๑ คน ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุถนน จะมีคนบาดเจ็บประมาณ ๑๐๐ คน ปีละ ๑ ล้านคน และจะมีผู้พิการรายใหม่ ๓-๕ คน รวมประมาณ ๓-๕ หมื่นคน ต่อปี(คุณหมอเปรียบเทียบกับสนามศุภฯ ที่จุคนได้ ๕ หมื่นคน)

ในแต่ละปี จำนวนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุท้องถนน มากกว่าอาชญากรรม ๔-๕ เท่า ปี ๒๕๕๐ มีผู้เสียชีวิตจากอาชญากรรม (รวม ๓จังหวัดภาคใต้) ประมาณ๒,๖๐๐ คน แต่จากอุบัติเหตุจราจร ๑๒,๐๐๐ คน

มีการเล่นเกม ตอบคำถามด้วยครับ ผู้ที่ตอบถูก รับรางวัลเป็นเสื้อที่ระลึก พาราลิมปิก
จาก พล.ต.ท. เอก อังสนานนท์ ประธานในพิธี

ท่านที่นั่งคู่กับ พล.ต.ท. เอก อังสนานนท์ คือ ผบ. ตร. จ.สกลนคร รับเชิญเป็นวิทยากร ในฐานะที่เป็นจังหวัดที่ใช้การบังคับใช้กฏหมายจนเห็นผล มีผู้เสียชีวิตลดลงอย่างชัดเจน จนถูกใช้เป็นกรณีตัวอย่าง
ท่าน บรรยายว่า ในช่วงแรกที่กวดขันก็ถูกกดดันจากฝ่ายต่างๆ ที่ไม่ได้รับความสะดวกสบาย โดยเฉพาะนักการเมือง จนต้องขอโทษ ขอโพยกันไป แต่พอได้รับผลที่ดี จึงค่อยได้รับการยอมรับจากชาวบ้านภายหลัง

พล.ต.ท. เอก อังสนานนท์ ประธาน กล่าวให้โอวาท และแสดงถึงความตั้งใจจริงของ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ที่จะลดยอดความสูญเสียจากอุบัติเหตุจราจร

โครงการนี้เริ่มแล้วตั้งแต่ต้นเดือนที่ผ่านมา...ตอนนี้อยู่ในช่วงทำความเข้าใจกับระดับผู้กำกับทั่วประเทศ เท่าที่จับใจความการประชุม เชื่อว่าต่อไปนี้ตำรวจน่าจะเน้นไปที่ การบังคับใช้กฏหมาย โดย การตั้งด่านสกัดจับ เมาแล้วขับ ขับรถเร็ว รวมทั้งผู้กระทำผิดกฎจราจรต่างๆ เพื่อลดการสูญเสีย ชีวิตและทรัพย์สิน ของคนไทย

อย่าไปโกรธตำรวจเลยนะครับ ถ้าเกิดความไม่สะดวกกับพวกเราบ้าง ผมฟังดูแล้ว ตำรวจก็ไม่สบายใจนักหรอกครับ ที่ต้องทำงานนี้ นอกจากจะโดนชาวบ้านด่าแล้ว หลังเลิกงานยังต้องมาตั้งด่าน ดึกๆ ดื่นๆ บ้านช่องก็ไม่ได้กลับ

เอาเป็นว่า อยากให้รอดูผลของโครงการนี้ในปีหน้าด้วยกันนะครับ ว่าจะได้ผลเช่นเดียวกับ จ.สกลนคร ที่ได้ผลมาแล้ว...หรือเปล่า

๓๔.ภาพ.เก็บตก จากทริป เชียงใหม่

2008-09-15T21:19:00.001+07:00

หลังจากที่...อัพบล็อกเรื่องที่ไปเชียงใหม่ไปถึง ๒ ตอน ก็คิดว่าคงจะจบแล้ว แต่พอมาได้รับรูปจากน้องออย (ผู้จัดการร้านพิซซ่า IL Forno)ภายหลัง อีกหลายรูป ซึ่งดูแล้วน่าสนใจ รวมถึงรูปจากกล้องผมเอง ที่มีโอกาสไปถนนคนเดินอีก ๑ วัน ที่ประตูท่าแพ ตอนกลางคืนด้วย
จึงตัดสินใจอัพอีกตอน เอาแบบหนังไตรภาคไปเลย เริ่มจากรูปพวกเราที่ร้าน น้องออย(คนใส่เสื้อเหลือง หน้าสุด)

พระวิหารหอคำหลวง วัดพันเตา(คลิ๊กข้อมูลเพิ่มเติม) บริเวณถนนคนเดินที่ประตูท่าแพ

ไม่ได้เข้าไป ด้านในวิหาร จึงถ่ายจากหน้าประตูโบสถ์

ประตูด้านหน้า อยู่ติดถนนคนเดิน ดูขลังมาก โดยเฉพาะตอนกลางคืนแบบนี้

ก่อนจะกลับ มาพบ วง"ไม้เมือง" กำลังจะเปิดแสดง กลางสี่แยกไฟแดงเลย

ตอนที่มาถึง ยังไม่ค่อยมีคน เลยคิดว่า จะนั่งรอฟังสัก ๑ เพลง ที่ไหนได้...พักเดียวเอง คนก็เริ่มทยอยมารุมล้อม จนแน่นขนัด

ได้ ฟังไป ๑ เพลง นักร้องร้องสด เพราะจริงๆ ครับ ได้ยินว่า วงไม้เมือง มาเล่นที่ถนนคนเดินทุกวันอาทิตย์ มีโอกาสผ่านไปก็แวะฟัง และอุดหนุน CD นะครับ

ที่ นี่คือสถานที่อะไรก็ไม่ทราบ อยู่ตรงก่อนถึงทางออก แต่สวย และรู้สึกว่าน่าสนใจมากๆ เลยเอารูปมาให้ชม เผื่อมีใครรู้จัก ช่วยเฉลยผมทีนะครับ

ทีนี้ มาถึงรูปจากกล้องน้องออยครับ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นรูปจากการอบรม การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน ที่ โรงแรม เดอะแฟมิลี่ เชียงใหม่
รูปแรกเป็นรูปน้องตู่ ตอนที่มาตอนแรก ต้องเอาโซฟามาชนกัน ๒ ตัว ให้นอน ก็เพราะว่า กินข้าวรำ(ภาษาเหนือ แปลว่า อาหารอร่อยครับ) ซะจนไม่สามารถนั่งรถเข็นที่เคยนั่งได้ เฮ้อ....

พอ ดีมีช่วงที่มีรถเข็นว่าง พี่อาจกับน้องตูน ทีมงานเราทดลองให้น้องตู่กลับมานั่ง แล้วทานข้าวด้วยตัวเอง หลังจากเมื่อก่อนเคยทานได้เอง

แต่ต่อมา พ่อแม่ ดูแลอย่างดีจนไม่ได้ทานด้วยตัวเองมานาน ผมถามตู่ว่า นี่จะเป็นที่มาของหุ่นจ้ำม่ำนี่หรือเปล่า เพราะคนที่เคยเจอเมื่อ ๓ ปีก่อน บอกว่าตู่ตัวนิดเดียวนี่ ตู่ไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มอะครับ...
คนทั้งห้อง ที่ดูอยู่ ลุ้นกันน่าดู... พยายามโยนยังไง ช้อนก็ไม่ถึงปากซะที อี๊บบบบบ

เย้... ดีใจด้วยนะ ตู่ เคยมีคนพิการคนหนึ่ง บอกกับผมว่า การกินข้าวได้ด้วยตัวเองเนี่ย ทำให้รู้สึกที่แตกต่างจาก การต้องมีคนป้อน(ทุกมื้อ)มากๆ เลย

ป้าซิม ไม่สามารถนั่งได้นาน จะบอกว่ารู้สึกเจ็บๆ ปวดๆ สาเหตุน่าจะเพราะยังไม่มีเบาะรองนั่งที่มีคุณภาพ

แต่ก่อนกลับบ้าน ยังลุกขึ้นมานั่ง เพื่อถ่ายรูปร่วมกับพวกเรา

คนนี้ชื่อ พี่สถิตย์ อดีต กัปตัน ห้องอาหาร โดนแก๊งซามูไรทำร้ายขณะขี่รถกลับบ้าน จนต้องกลายเป็นคนพิการ วันแรกมาเข้าร่วมการอบรมแบบไม่ค่อยมั่นใจ แต่หลังจาก ๒ วันผ่านไปกลับมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มั่นใจขึ้น และเริ่มที่จะยอมรับตัวเอง ได้

รูปสุดท้ายที่ถ่ายร่วมกัน ก่อนเอ่ยคำร่ำลา ...

หมดแล้วครับ สำหรับทริปเชียงใหม่ครั้งนี้ มีทั้งลำบากลำบน ทุลักทุเลบ้าง สนุกสนาน ซาบซึ้ง ทั้งได้เปิดหูเปิดตา ที่สำคัญที่สุด ได้ความรู้สึกดีๆ ประทับใจจากกิจกรรมต่างๆ ที่ได้ทำมา
ขอบคุณผู้ที่เกี่ยวข้องทุกท่านครับ โดยเฉพาะผู้ที่กระตุ้น(ตื๊อ)ให้ผมไป เพราะก่อนหน้าที่จะไป ผมเป็นคนที่ออกตัวมาตลอดว่าไม่อยากไปลำบาก แต่ที่ต้องไปเพราะความเกรงใจ แต่ผลที่ได้รับกลับชื่นใจอย่างยิ่ง ขอบคุณครับ...

ชมรมรักษ์ภาษาไทย

I Believe I Can Fly - R. Kelly

๓๓.อบรม การให้คำปรึกษาฉันเพื่อนให้กับ ชมรมโกลบอลแคมปัส เชียงใหม่

2008-09-07T14:44:00.002+07:00

ต่อเนื่อง จากเอ็นทรี่ย์ที่แล้ว วันที่ ๑-๒ ก.ย. ทางชมรมโกลบอลแคมปัส เชียงใหม่ เชิญพวกเราไปช่วยจัดฝึกอบรม "การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน"ให้กับสมาชิกของชมรม ที่โรงแรมแฟมิลี่ เชียงใหม่

ซึ่งการอบรมครั้งนี้ เป็นเป้าหมายหลักอีกอย่างหนึ่งของพวกเรา ในการเดินทางมาเชียงใหม่ครั้งนี้

รูปตอนเปิดงาน คุณก๊ะ(ผู้จัดงาน)ค่อนข้างกังวลที่คนพิการมาร่วมงานกันน้อย เนื่องจากคนพิการรุนแรงที่รับปากว่าจะมา แต่พอถึงเวลานั้นจริง หลายคนกลับปฏิเสธ เอาดื้อๆ

พวกเราเลยเล่าให้ฟังว่า ที่คนพิการรุนแรงมักจะเป็นแบบนี้ เพราะว่า...พวกเขายังไม่เคยเจอคนพิการรุนแรงใกล้เคียงกันมาก่อน เลยไม่มั่นใจที่จะออกมาภายนอก แต่ที่รับปากไป ก็เพราะความเกรงใจตามภาษาคนไทย น่ะครับ

วันนั้น เลยชวนคุณก๊ะ(สาวเสื้อเหลือง) ให้ใช้เวลาช่วงเช้า ไปพบพวกเขาที่บ้านด้วยกัน โดยเริ่มจากบ้านป้าซิม เป็นอัมพาตจากอุบัติเหตุจราจร คุยกันอยู่สักพัก ป้าซิมบอกว่า ไปวันนี้คงไม่สะดวก แต่รับปากว่า จะไปในวันที่ ๒

บ้าน หลังที่ ๒ คนนี้ชื่อ ณะ น้องณะพิการเป็นอัมพาต ครึ่งท่อนล่าง จากการเมาแล้วขับ ที่บ้านจึงมีสติ๊กเกอร์รณรงค์ลดการดื่มเหล้า และรณรงค์ เมาไม่ขับ ไว้หลายใบ ณะบอกว่าจะไปร่วมงานในวันนี้ แต่ขอไปส่งภรรยาไปฟอกเลือดก่อน

คน นี้ชื่อ น้องตู่ คนพิการรุนแรงอีกคน ที่พิการอัมพาตระดับสูง จากการโดดน้ำชนตอไม้ ไม่เคยออกจากบ้านไปไหนมากว่า ๑๓ ปี หลังจากถูกชักชวนก็ลังเลอยู่นาน แต่ท้ายที่สุดก็บอกว่า ขอเวลาเตรียมตัวก่อน แล้วจะตามไป

ภาพน้องตู่และคุณพ่อ ที่ดูแลเขาอย่างดี มากว่า ๑๓ ปี

กิจกรรมทั้ง ๒ วัน ก็ผ่านไปด้วยดี ทุกคนที่มีส่วนร่วมได้รับความรู้ และความรู้สึกที่ดีต่อกัน
แต่ เนื่องจาก การจัดอบรม "การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน" ต้องการความสงบ จึงไม่ค่อยมีรูปมากนัก ผมมีแต่รูปน้องตู่ ที่มาร่วมกิจกรรมทั้ง ๒ วัน มาให้ชม(ดูแล้วนึกถึงตัวเองเมื่อ ๕ ปีที่แล้ว ตอนออกจากบ้านใหม่ๆ เลย อิอิ)

ส่วนรูปป้าซิม และน้องณะ ขณะอยู่ที่งาน ไม่ได้ถ่ายไว้ เลยไม่มีมาให้ชมครับ แต่ทั้ง ๓ คน มาที่งาน และถือว่าเป็นกำลังใจใจสำคัญให้ทางผู้จัด และทีมงานจากศูนย์ไอแอลชลบุรีเราอย่างมาก

ช่วง เย็น วันที่จัดการอบรม พอมีเวลาว่างตอนเย็น น้องออยซึ่่งเป็นผู้จัดการร้านพิซซ่า IL forno ซึ่งอยู่ตรงบริเวณประตูท่าแพ (ตรงข้ามวัดช่างแต้ม) ได้ชวนพวกเราไปลองชิมพิซซ่าที่ร้านเธอ

น้องออย ผู้จัดการร้านคนเก่ง แล้วในร้านยังมีคนพิการทำงานอยู่อีก ๒ คน

นี่คือถาดแรก ผมก็เพิ่งเคยลองพิซซ่า จากร้านอื่นที่ไม่ใช่ พิซซ่าฮัทเป็นครั้งแรก

หน้านี้เป็นแบบมังสวิรัติ

หน้านี้มีส่วนผสมของเนื้อวัว

สำหรับคนไม่ชอบพิซซ่า สปาเก็ตตี้ หรือพาสต้าก็มี

ที่ นี่มีเตาอบพิซซ่า ตั้งอยู่บริเวณหน้าร้านเลย แต่ท้ายที่สุด เพื่อนๆ ที่ไม่คุ้นกับอาหารฝรั่ง และรู้สึกไม่อยู่ท้อง เลยลำบากผู้จัดการต้องวิ่งไปหาข้าวเหนียวส้มตำ มาให้พวกเรานั่งจกในร้านพิซซ่า...ฮา

ในช่วงที่จัดอบรม ได้รับการช่วยประสานจากบล็อคเกอร์พี่น้อย ไปยังพี่อี๊ด(เจ้าหน้าที่สวนสัตว์เชียงใหม่) ว่าให้พวกเราสามารถนำรถตู้ของเข้าไปในสวนสัตว์เชียงใหม่ เพื่อเยี่ยม น้องช่วงช่วง กับหลินหุ้ยถึงบ้านได้
เย็นวันที่ ๒ ก่อนเดินทางกลับชลบุรี พวกเราจึงตกลงที่จะเข้าไปเที่ยวสวนสัตว์เชียงใหม่กัน ก่อนเดินทางกลับบ้าน

เข้าไป เห็นหลินหุ้ยกำลังหลับอยู่

แต่ช่วงช่วงกลับกำลังสนุกกับการกินไผ่ และเล่นอย่างน่ารัก

เห็นเวลาเขากินไผ่แล้ว....เสียวฟัน

คนเชียงใหม่บอกว่า โชคดีที่มาตอนเขาตื่นพอดี หลายคนมาก็เจอแต่ตอนเขานอนหลับ

ขอชักภาพไว้เป็นหลักฐานยืนยัน

ตอนที่พวกเรากำลังจะกลับกัน หลินหุ้ยก็ตื่นขึ้นมาดูพวกเราพอดี ตาดำปี๋เลย สงสัยจะนอนไม่พอมั๊ง

การไปเชียงใหม่คราวนี้ ได้ทั้งงาน แถมได้เที่ยวบ้าง แม้จะไม่ได้ไปไกลนักเพราะมีเวลาน้อย และสถานที่ที่ไป มักจะเป็นแค่ทางผ่าน แต่ก็ได้ทั้งความสนุก และได้เปิดหูเปิดตาด้วย

ที่สำคัญ จากการจัดอบรมที่ผ่านไป น่าทำให้คนพิการที่เชียงใหม่หลายคน เปลี่ยนความคิด หรือชีวิตตัวเองไปจากเดิม ตลอดไป

ขอบคุณพี่น้อยและพี่อี๊ดครับ ที่ช่วยประสานงาน และอำนวยความสะดวกให้พวกเราได้เข้าชม หมีแพนด้า สัตว์ที่น่ารักที่สุดในโลก

๓๒. กิจกรรม อบรมจริยธรรม เรียนรู้ชีวิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

2008-09-04T19:58:00.003+07:00

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปทำกิจกรรมที่ จ.เชียงใหม่ โดย ศูนย์ ไอแอล ชลบุรี ไปร่วมโครงการอบรมจริยธรรม"เรียนรู้ชีวิต" ครั้งที่ ๔ ซึ่งจัดโดย มหาวิยาลัยเชียงใหม่ ร่วมกับ สมาคมคนพิการทุกประเภท จ.นครปฐม ในวันที่ ๒๙-๓๑ สิงหาคม
เนื่องจาก การไปทำงานครั้งนี้......ผมได้มีโอกาสไปท่องเที่ยวด้วย จึงมีรูปค่อนข้างเยอะ จะแบ่งลงในหลายเอ็นทรี่ย์ ซึ่งเริ่มเอ็นทรี่ย์แรก ด้วยภาพจากบริเวณ อ่างแก้ว ซึ่งอยู่ใกล้ ศาลาอ่างแก้ว (สถานที่จัดกิจกรรม) ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กันก่อนครับ

อากาศยามเช้าสดชื่น...

บรรยากาศดีจริงๆ ครับ

ทิวทัศน์ก็สวย

ผู้คน นักศึกษามาเที่ยวกัน

ตอน แรก...ว่าจะไม่ขึ้นไปแอ่วแล้วเชียว เพราะคนอื่นที่ขึ้นไป ตอนกลางวัน บอกว่าไม่มีอะไรหรอก อ่างเก็บน้ำน่ะ ยังดีนะ ที่พอมีเวลาแว๊บไปดูตอนเช้า

ฝรั่งก็มาเที่ยวครับ

ขออีกสักรูปก่อนลงมาที่ศาลาอ่างแก้ว

ส่วน ช่วงเวลา ๙-๑๗.๓๐น. พวกเราได้เข้าไปร่วมทำกิจกรรมตั้งแต่วันที่ ๒๘ ซึ่งในวันแรก จะเป็นการประชุม เพื่อทำความเข้าใจร่วมกัน ระหว่างคณะทำงาน อาจารย์ นักศึกษา และน้องๆ อาสาสมัคร จากสาธิต มช.
รูปการทำกิจกรรมของทั้ง ๒ วัน

น้องนักศึกษาที่เข้าร่วมโครงการ จากคณะ เทคนิคการแพทย์ นิติศาสตร์ วิจิตรศิลป์

ขณะทำกิจกรรม การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน กับนักศึกษา

ส่วนรูปกิจกรรมเพิ่มเติม ต้องขอบคุณ บลอกเกอร์komyos (พี่น้อย ) ที่เก็บรูปไว้ และบรรยายไว้อย่างค่อนข้างครบถ้วนด้วยครับ
รูปรถคู่ใจของเพื่อนๆ และน้องๆ คนพิการจาวเหนือเจ้า เป็นการดัดแปลงรถมอเตอร์ไซค์ ที่มักจะทำกันแถวเชียงใหม่

พวกเราขอผลัดกันไปเต๊ะท่า ถ่ายรูป เพราะไม่เคยเห็นมาก่อนครับ (แหม..ดูจากหุ่นพี่องอาจแล้ว เป็นห่วงโช้คอัพ รถน้องเขาจริงๆ)

ขอเท่ด้วยคนเน้อ แฮนด์รถอยู่ด้านนี้ เห็นครั้งแรก เลยรู้สึกแปลกๆ (เอ๊ะ ว่าแต่เขา ตอนเราขึ้นไป รถก็ยุบฮวบไปเหมือนกันแฮะ)

น้องเอก แห่งรายการ คนค้นคน ซึ่งมาเป็นวิทยากรสอนการวาดรูปแก่คนพิการ ช่วงวันที่ ๑-๓ ก.ย.

ภาพ ตอนค่ำ วันเสาร์ ที่ถนนคนเดิน ที่ถนนวัวลายครับ พี่มนตรีมาเกาะผมไปด้วย แถมบอกว่า..บางทีคนพิการรุนแรงก็เป็นที่พึ่งของคนพิการน้อยกว่าได้นะ

ถนนคนเดิน แต่นั่งรถเข็นไปก็ไม่เห็นมีใครว่าอะ เอ... ที่เขามอง เราเกาะกันไปแบบนี้ เขาจะว่าเราเป็นเกย์กันป่าวอะ

คนเยอะมาก....

เด็กกลุ่มนี้มาเต้น เปิดการแสดงทั้ง ๒ วัน ๒ ถนนเลย คนผ่านไปมา ให้ความสนใจพอสมควร

เด็กกลุ่มนี้ เอาแมลงชนิดหนึ่งมาเล่นกัน

แมลงด้วงกว่างนี้เอง เดี๋ยวนี้หาดูยากนะครับ

ตอน ต่อไป...จะนำภาพที่ถนนคนเดินที่ประตูท่าแพ อีกทั้งกิจกรรมการอบรม การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน ที่โรงแรมแฟมิลี่ ใน วันที่ ๑-๒ ก.ย.มาให้ชมครับ ที่สำคัญมี รูปของ ช่วงช่วงกับหลินหุ้ยแถมด้วยครับ

๓๑.ใช้มือไม่ได้ ใช้คางพิมพ์ก็ได้ครับ

2008-08-24T11:13:00.002+07:00

คำถามที่มักโดนถามบ่อยๆ เวลา ที่รู้ว่าผมเป็นคนพิการ แขน ขา และลำตัว ใช้มือไม่ได้ แต่สามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้ โดยเฉพาะเวลาแชท หรือเขียนบลอกนี้ คือ พิมพ์ได้ยังไงอะ, นึกภาพไม่ออกเลย, จะกดเม้าส์ได้ยังไง, แล้วใช้เม้าส์ปกติได้ไหม...ฯลฯ

เนื่องจากคนทั่วไป ไม่เคยเห็นผมใช้คอมพ์ และพิมพ์ ผมเองก็ไม่ได้อธิบายให้ละเอียด เลยจินตนาการกันไปต่างๆ จนมีบางคนคิดว่า ผมพิมพ์โดยวิธี เอาคางไปกดบนคีย์บอร์ดตรงๆเลย พอไปทดลองทำตามที่ตนเองคิดดู แล้วทำไม่ได้ กลับมาสงสัยว่า ผมพิมพ์เองได้จริงหรือ (ประมาณว่า โม้ป่าว หรือพิการจริงป่าว)

ที่จริง...ผมเคยเกริ่นถึงวิธีใช้คอมพ์ของผมไว้ บ้างแล้ว ในตอน "๖.คาง กับ คอมพ์ เกี่ยวกันอย่างไร" แต่หลายคนอ่านแล้ว ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี

วันนี้ เลยจะมาภูมิใจเสนอวิธีการพิมพ์ของผมให้ละเอียดขึ้น ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีใครเหมือน หรือเหมือนใคร บ้างหรือเปล่า

เริ่มจาก อุปกรณ์จริงก่อนนะครับ เม้าส์คู่ใจ คู่คาง ตัวนี้ ยี่ห้อ Logitech เป็นเม้าส์ประเภท ที่เรียกว่า Trackball ที่แตกต่างจากเม้าส์ทั่วๆไป อย่างเห็นได้ชัดคือ มีลูกกลิ้ง อยู่ด้านบน

ดัง นั้น คนที่ใช้เม้าส์แบบนี้ก็ไม่จำเป็นจะต้อง เลื่อนเม้าส์ ไปมา เหมือนเม้าส์ทั่วไป แต่เลื่อนแค่ ลูกกลิ้งแดงๆ ข้างบนเท่านั้น เท่านี้ ผมก็สามารถใช้คางเลื่อนลูกกลิ้ง เพื่อขยับ Cursor ให้ไปทั่วจอได้แล้ว

ทีนี้มาถึงการพิมพ์บ้าง วิธี ที่จะพิมพ์โดยใช้คีย์บอร์ด สำหรับผมนั้น ก็พอจะเป็นไปได้อยู่ เพราะมีคนเคยคิดให้เหมือนกัน แต่ค่อนข้างจะยุ่งยาก และไม่สะดวกสำหรับผมเลย

จึงยังคงใช้วิธีดั้งเดิมมาตลอด ๑๐ ปีที่ใช้คอมพิวเตอร์ คือนอน ก่อนที่จะมี Windows XP ผมต้องใช้ โปรแกรม ที่ทำให้มีหน้าจอแป้นพิมพ์เสมือน จริง(Virtual Keyboard) ขึ้นบนจอ แต่ หลังจาก มาใช้ Windows XP เลยได้มาเจอของแถม ที่แสนถูกใจติดมาด้วย นั่นคือ โปรแกรมเล็กๆ ที่ชื่อ On-Screen Keyboard

โปรแกรม On-Screen Keyboard น่าจะมีในคอมพ์ทุกเครื่องที่ใช้ Windows XP ลองเปิดดูก็ได้ครับ เข้าไปที่ C:\Users\Administrator\Start Menu\Programs\Accessories\Accessibility\On-Screen Keyboard

หน้าตา ก็จะเป็นแบบนี้ครับ เปิดแล้วลองพิมพ์ดูก็ได้ครับ จะได้เห็นว่ามันแสนจะดี และมีประโยชน์มากมายขนาดไหน เผื่อมีคนติดใจ จะเลิกใช้คีย์บอร์ดจริงเหมือนผมน่ะครับ

วิธีที่ผมใช้ก็คือ จะตั้งค่าโปรแกรมให้ เวลาผมเลื่อนเม้าส์ไปหยุดที่ตัวอักษรตัวไหน สัก ๐.๕๐ วินาที โปรแกรมจะพิมพ์ตัวอักษรนั้นออกมา แล้วจึงจะเลื่อนไปที่ตัวต่อๆ ไป

ซึ่งก็เร็วในระดับหนึ่ง แต่ยังไงก็ช้ากว่าการใช้นิ้ว ทั้ง ๑๐ นิ้วแน่นอนครับ (แอบหวังอยู่ว่า เผื่อ ไมโครซอฟท์ จัดแข่งขันพิมพ์ด้วยโปรแกรมนี้ จะลงแข่งกะเขาด้วย)

นี่แหละครับ... อีก ๒ อุปกรณ์สำคัญ ที่ทำให้ผมได้ทำงานหลายอย่างได้ด้วยตัวเอง แถมยังพบโลกใบใหม่ เพื่อนใหม่ โดยที่ไม่ต้องออกไปนอกบ้านเลยก็ได้

๓๐.กำลังใจ...ถ่ายทอดกันได้(เชื่อผมสิ)

2008-08-06T23:28:00.005+07:00

เคยมีสักครั้งไหมในชีวิต ที่ คุณรู้สึกว่า.....คุณกำลังจมอยู่ในทะเลแห่งความทุกข์ มีความยากลำบากในการใช้ชีวิตเหลือเกิน ทำไมปัญหามากมาย ถึงได้รุมเร้า เข้ามาที่เราแค่ "คนเดียว"

จนทำให้ คิดไปว่า...คงไม่มีใครในโลกอีกแล้วที่จะทุกข์ยาก มากไปกว่า"เรา"

ผมว่า...คนพิการเกือบทุกคน คงเคยเกิดความรู้สึกแบบนี้มาบ้าง ไม่มากก็น้อย

เมื่อ ก่อน ก็เคยคิดแบบนี้เช่นกัน ชีวิตช่วงนั้น ยังไม่ได้ออกมาสู่สังคม ทุกๆวัน จะมีชีวิต ซ้ำซาก จำเจ อยู่กับ ทีวี วิทยุ คอมพิวเตอร์ อยู่แต่ในบ้าน ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ พูดคุยก็แค่กับคนในบ้าน

แต่หลังจากที่ได้ตัดสินใจออกมาสู่ในโลกภายนอก พบเจอคนในสังคม มากมาย หลากหลาย

ช่วงแรกๆ เวลาไปงาน ได้พบกับคน(ทั้งพิการ และไม่พิการ) เยอะๆ ผมมักจะได้ยินคำพูดประเภทที่ว่า "ผมว่าผมแย่(ลำบาก)แล้วนะ แต่พอมาพบคุณ ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตผม ธรรมดาไปเลย"

หรือ "เป็นคนพิการหนักๆแบบคุณยังสู้เลย ทำไมพวกมือ เท้าดีๆ กลับมานั่งท้อแท้ หมดหวังกับปัญหาเล็กๆ เช่นอกหัก รักคุด ตุ๊ดเมินนะ"

ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดทำนองนี้ มันเป็นเสมือน น้ำทิพย์ชโลมใจ ให้ความรู้สึกท้อแท้เหนื่อยหน่าย กับการใช้ชีวิต ที่มีอยู่เนืองๆ โดนล้างออกไปแทบจะทันที

ความปิติที่ได้รับจากคำพูดเหล่านั้น ทำให้รู้สึกว่า ทุกชีวิตในโลกมีคุณค่า และเกี่ยวเนื่องซึ่งกันและกัน ถึงจะเป็นคนพิการ แต่ก็ยังมีคุณค่า มีประโยชน์ต่อผู้อื่น เช่นกัน

เมื่อวันที่ ๓๑ ก.ค. ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดครบรอบ อายุ ๒๑ ปีของเบน นอกจากได้ไปร่วมงานวันเกิดเล็กๆ ของเบนที่เลิดสินแล้ว เลยชวนเพื่อนๆ มาช่วยดูปัญหารถไฟฟ้าของเบนด้วย

นั่งรถไฟฟ้าโชว์ซะหน่อย

เค้กที่พี่เจี๊ยบ พี่พยาบาลที่แสนใจดีเตรียมไว้ให้

ส่วนตอนบ่าย เนื่องจากได้ทราบข่าวจากคณะทำงาน IL กรุงเทพฯ มาว่า มีคนที่เป็นอัมพาต ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ และใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน กับครอบครัวได้

พวกเราจึงสนใจ และอยากเข้าไปพบ โดยจุดประสงค์หลัก ในการเข้าพบ "พี่เอ๋"ก็คือ เพื่อเรียนรู้ ข้อมูล การใช้ชีวิต และอุปกรณ์ต่างๆ ที่คนพิการระดับรุนแรงกลุ่มที่ไม่สามารถหายใจด้วยตัวเองได้ และต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจ ในการดำรงชีวิต เพื่อจะนำมาปรับใช้กับ เบน

พี่เอ๋ เป็นคนพิการอัมพาตไขสันหลัง ระดับ C3 (ถ้าจำได้ ในบทก่อนๆ เบนระดับ C2ครับ) เป็นอัมพาตทั้งตัว พอขยับไหล่ได้บ้าง (เบนขยับไหล่ไม่ได้เลย) ไม่สามารถหายใจด้วยตัวเองได้ ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจตลอดเวลา มีผู้ช่วยเหลือส่วนตัว ๒ คน

พี่เอ๋ น่ารัก คุยเก่ง อัธยาศัยดี ยินดีให้ความรู้ และแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับพวกเราในทุกด้าน

ข้อมูลหลายอย่าง เป็นข้อมูลที่พวกเราที่ทำงานด้านคนพิการมาหลายปี แทบไม่เคยรับรู้มา

ก่อนเลย โดยเฉพาะ "กายอุปกรณ์" ที่จำเป็นสำหรับคนพิการกลุ่มนี้

กายอุปกรณ์ที่ต้องมีข้างกายตลอดเวลา
เช่น
เครื่องช่วยหายใจแบบใช้ไฟฟ้า (เพิ่งรู้ว่า รุ่นที่ไม่แพงมากก็พอมี)
เครื่องช่วยหายใจ(แบบใช้มือปั๊ม เผื่อฉุกเฉิน)
เครื่องดูดเสมหะ(คนพิการระดับนี้ ไม่สามารถขับเสมหะเองได้)
ที่นอนลม(ป้องกันแผลกดทับ)

อุปกรณ์ที่ต้องถูกฝังอยู่ภายในร่างกายตลอดเวลา (อันนี้ตามคำแนะนำของแพทย์)
เครื่องกระตุ้นกระบังลม ที่บอกว่าอยู่ในร่างกาย ก็เพราะว่า เจ้าเครื่องตัวนี้ ต้องฝังไว้ที่หน้าอก

เพื่อที่จะกระตุ้นกระบังลมให้สามารถหายใจด้วยตัวเองได้ช่วงเวลาหนึ่ง (๒-๓ ชั่วโมง)

เวลาจะใช้ ต้องเอารีโมท มาวางนาบบนหน้าอก แล้วเปิด หรือปิด

พี่เอ๋บอกว่า เคยไปข้างนอกบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก ทานข้าวนอกบ้าน หาหมอ หรือแม้แต่เคยไปเที่ยวบางแสนมา ๒ คืน ก็ไปมาแล้ว แต่ปัญหาความไม่สะดวกส่วนหนึ่ง มาจากเครื่องช่วยหายใจ ที่ต้องใช้ไฟฟ้า หรือพลังงานจากแบตตารี่ตลอดเวลา ขนาดเวลาอยู่บ้าน สิ่งที่พี่เอ๋บอกว่า กลัวมากๆ ก็คือ "ไฟดับ"

วันนั้น นอกจากจะได้ข้อมูลมากมาย เพื่อจะนำมาปรับใช้กับกรณีศึกษา อย่าง เบน แล้ว

ยังเป็นอีกครั้งหนึ่ง(ในหลายๆครั้ง ที่พบคนพิการคนอื่นๆ) ที่ผมได้เข้าใจความรู้สึกที่คนอื่นๆ เคยพูดกับผม
"ผมว่า..ผมลำบากแล้วนะ แต่พอมาพูดคุยกับพี่ ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตผม ไม่เท่าไหร่อะ" ผมพูดกับพี่เอ๋ หลังจากได้คุยกัน

สุดท้าย..อยากฝากถึงคนพิการที่ยังเก็บตัว ใช้ชีวิตอยู่กับบ้าน แยกตัวเองออกจากสังคม ลองทลายกำแพงที่สร้างขึ้น เพื่อปิดกั้นตัวเองออกมานะครับ คนไทยมีน้ำใจ น่ารัก และที่สำคัญท้องฟ้า ทะเล โลกภายนอกสดใสกว่าในทีวีเยอะครับ

เพลง หนึ่งในหลายของ อังศณา ช้างเศวต เป็นเพลงที่ผมชอบมากเพลงหนึ่ง เป็นเพลงที่มีความหมายดีมาก เพลงเก่าหน่อยแล้ว ลองฟังดูนะครับ

หนึ่งในหลาย - อังศนา -

๒๙.จากหนังสือเรื่อง"ไม่ครบ ๕" โดย ฮิโรทาดะ โอโต ทาเกะ

2008-07-18T13:19:00.001+07:00

เมื่อวานนี้ได้รับ Forward เมลชื่อ "ครบ แต่ทำไม เหมือนขาด" นี้ มาจาก ปิ๋ว เพื่อนคนพิการคนหนึ่ง จาก จังหวัดนราธิวาส (ส่งผ่านดงกระสุนมาเลยครับ)
ผมคิดว่าน่าสนใจ และน่าจะเป็นประโยชน์ เลยเอามาฝากให้เพื่อนๆ ลองอ่านดูครับ

ครบ แต่ทำไม เหมือนขาด

เคยได้ยินชื่อหนังสือ "ไม่ครบ ๕" ครั้งแรกจากพี่จิก ประภาส ชลศรานนท์ ค่ะ ตั้งแต่นั้นก็ขวนขวาย ไปหาหนังสือ เล่มนี้มาอ่าน มันเต็มตื้น มีความสุข และหัวเราะเยาะตัวเองเป็นระยะ ๆ

คนไทยเรา เมื่อไหร่ที่กำลังจะได้ ต้อนรับสมาชิกใหม่ในครอบครัว เรามัก ภาวนาขอให้เด็กที่เกิดมามีอวัยวะครบ ๓๒ แต่ในญี่ปุ่นมักน้อยกว่าเรามากค่ะ เค้าขอแค่เพียงเด็กที่เกิดมามีอวัยวะ ครบ ๕ ก็พอแล้ว คือ ๑ หัว ๒ แขน ๒ ขา

หนังสือเรื่อง 'ไม่ครบ ๕" เขียนโดยผู้ชายคนหนึ่ง ฮิโรทาดะ โอโต ทาเกะ ที่เกิดมาขาดไปตั้ง ๔ ไม่มี ๒ แขน ไม่มี ๒ ขา ใช้ชีวิตครึ่งท่อนอยู่! บนรถเข็น แต่สีหน้าแววตาไม่มีรอย หม่น แห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่มีไม่เท่าคนอื่นแม้แต่น้อย ยิ้มใส ๆ ที่ยิ้มได้ทั้ง ใบหน้าและสายตา ภายใต้แว่นกลมๆ ขาวๆ ตี๋ๆ

คนที่มีแค่หัวกับลำตัว เขาใช้ชีวิตได้อย่างไร ต้องลองไปอ่านดู ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศชาตินิยม และเป็นสังคมอันหนึ่งอันเดียวกันเหลือเกิน จนบางทียากที่จะยอมรับความแตกต่าง

แปลกดีค่ะ คนญี่ปุ่นมีปัญหาในการอยู่ร่วมกับคนพิการ ไม่ใช่ใจร้ายนะคะ แต่ ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติตัวต่อคนพิการอย่างไร ไม่คุ้น ไม่ชิน

โอโตทาเกะ ถ่ายทอดชีวิตของตัวเองในหนังสือ เพื่อที่จะบอกว่า ' ความพิการคือความไม่สะดวก แต่ไม่ใช่ความไม่สบาย ' การดูแลเขาไม่จำเป็น ต้องสงสาร หรือประคองเสียจนทำให้ เขารู้สึกด้อยค่า แค่อำนวยความสะดวกบางอย่างที่เขาขาดก็เพียงพอแล้ว

โชคดีเหลือเกิน...ที่เขาเกิดมาในครอบครัวที่เข้าใจ แม่ส่งเรียนในโรงเรียนของเด็กปกติ ให้เขาได้รู้จักการใช้ ชีวิตเหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งทั่วไป จนวันนี้ คนที่มีร่างกายไม่ครบ ๕ อย่างเขาสามารถ ฝึกฝนและเพียรพยายาม จนเล่นบาสเกตบอลและเบสบอลได้ พอเรียนจบ ก็มาทำงานเป็นผู้สื่อข่าวกีฬา

เมื่อไม่นานนี้ มีข่าวของเขาลงใน หนังสือพิมพ์อีกครั้ง ล่าสุด เขาลาออกแล้ว เพื่อมาประกอบอาชีพที่เขาภาคภูมิใจมากที่สุดตอนนี้...คือการเป็นคุณครูค่ะ สอนวิชาศีลธรรมให้กับเด็ก ป.๑-ป.๖ ที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียว เพื่อสอนให้เด็กเรียนรู้ถึงความแตกต่างในสังคม

นอกจากตำราเรียนแล้ว สื่อการสอนที่ดีที่สุดอีกชิ้นหนึ่งของเขาก็คือ ประสบการณ์ชีวิตจริงที่เด็กๆ ได้เรียนรู้โดยมองจากชีวิตของ คุณครูโอโตทาเกะคนนี้นี่เอง (อ่านออก เสียงแบบ ' ทีวีแชมเปี้ยน ' จะได้อารมณ์มาก)

คุณครูให้สัมภาษณ์ว่า ความฝัน สูงสุดอีกอย่างของเขาคือ อยากให้คน ในโลกอยู่กันอย่างสันติ... หากศักยภาพและตัวตนของผม ทำให้เข้าใกล้ความหวังแม้เพียงก้าวเดียว ผมก็พอใจและรู้ซึ้งถึงความหมายของการได้เกิดมาบนโลกนี้แล้ว

นั่นสิคะ ทำไมบางทีที่เรารู้สึกแย่ เราชอบถามตัวเองว่า ทำไมเรื่องนี้ต้อง เกิดขึ้นกับเรา? ทำไมโลกไม่ยุติธรรมกับเรา? ในขณะที่โลกสร้างอาวุธครบ มือมาให้ สร้างลมหายใจไว้เป็นเสบียง แล้วปล่อยเราลงมาต่อสู้ ในขณะที่บางคน โลกให้แต่ลมหายใจ แต่เขายังพยายามหาคุณค่าและประโยชน์ของตัวเอง ที่จะให้กับโลกใบนี้ ทำไมเราถึงได้คิดต่างกันขนาดนี้

อ่านแล้วบางทีถึงอยากหัวเราะเยาะตัวเองไงคะ ๒ แขน ๒ ขาไม่มี สิ่งที่ยากที่สุดของเขาคือเดิน หรือกอด ใครสักคน ซึ่งเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับ เรา แต่ทำไมชีวิตที่มีอวัยวะเกิน ๕ อย่างเราถึงยิ้มได้ไม่เท่าเขา ทุกข์โศกเสียใจ ท้อใจกับบางเรื่องมากจนเกิน จำเป็น ทั้ง ๆ ที่เรามีในสิ่งที่คนอื่นขาด ตั้งมากมาย

หายใจลึก ๆ ค่ะ เวลาเจอปัญหา ถ้าหายใจเข้าแล้วยังหายใจออกได้ นั่น แสดงว่าทุกอย่างยังเป็นเรื่องเล็กอยู่ เพราะลมหายใจยังเป็นของเรา เมื่อไรก็ตามที่เราเจอเรื่องหนักมาก ๆ แล้วยังสามารถใช้นิ้วมือกดโทรศัพท์ไปเล่าให้ ใคร ๆ หรือแม้แต่ดีเจฟังได้ว่า ฉันแย่ แล้ว เศร้าเหลือเกินละก็แปลว่าเรายัง โชคดีกว่าคนอื่นอีกมาก
ชีวิตไม่ครบ ๕ อย่างคุณครูโอโต- ทาเกะ ๒ แขน ๒ ขาที่คุณครูไม่มี ทดแทนไม่ได้กับหัวใจที่อาจมีมากกว่า คนอื่น ๆ ชีวิตครึ่งท่อนบนรถเข็น คือ กำลังใจของคนทั่วโลกที่มีโอกาสได้เรียน รู้ชีวิตของคุณครู และแอบอิจฉารอยยิ้ม หลังแว่นตานั้นอยู่...

ถ้าชีวิตนี้มีโอกาสยิ้มได้มากเท่า ที่ครูยิ้ม...ก็ดีใจมากแล้ว

อ่านจบแล้ว เป็นไงครับ ถึงแม้ผมจะไม่เคยไปญี่ปุ่น แต่เคยได้ยินมาว่า เขาให้ความสำคัญกับคนพิการ อย่างมาก อีกอย่างหนึ่ง อ่านแล้วรู้สึกไหมว่า ไม่ว่าคนพิการที่ไหนๆ ก็มีความฝัน ความต้องการหลักๆ คล้ายๆ กัน เช่น ความเข้าใจ ความเสมอภาค โอกาส ประมาณนี้
ส่วนหนังสือ "ไม่ครบ ๕" ยังไม่เคยอ่านเลย ถ้ามีโอกาส จะไปหามาลองอ่านครับ

๒๘.ซูเปอร์แมน(เบน).......มาแล้ว

2008-07-03T23:39:00.001+07:00

วันนี้มีความคืบหน้า เรื่องราวของ "เบน" (คนพิการรุนแรงที่รพ.เลิดสิน) มา อัพเดท ครับ
ตั้งแต่ผมและ ศูนย์ IL ชลบุรี ได้รับการติดต่อ ให้ไปประสานงานในเรื่องของเบน เพื่อที่จะหาทางพัฒนาคุณภาพชีวิตของเขา ที่ผ่านมา ่ก็ทำไปด้วยความไม่มั่นใจเลยว่า จะทำอะไรได้ ขนาดไหน
เนื่องจาก เบนเป็นคนที่มีระดับความพิการสูงมาก จนในประเทศไทย แทบไม่มีใครมีความเข้าใจ ถึงคนพิการระดับนี้ อีกทั้ง อุปกรณ์ และปัจจัยต่างๆ ที่เบนจำเป็นต้องใช้ เพื่อที่จะ ดำรงชีวิตอิสระในสังคมนั้น มีราคาสูงมาก
จนไม่นานมานี้ ได้รับทราบข่าวว่า เบนกำลังจะได้รับรถเข็นไฟฟ้า พร้อมเครื่องช่วยหายใจแบบพกพาได้ จากคุณโชจิ นากานิชิ ผู้นำคนพิการชาวญี่ปุ่น
ตอนนั้น รู้สึกดีใจมาก แม้จะมีเสียงทักท้วงมาบ้างว่า...อย่าเพิ่งคาดหวังสูงนัก ให้เผื่อใจไว้บ้าง
แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อย...ตรงนี้ก็เป็นกำลังใจให้เราทำงานเรื่องนี้ต่อมา

จนเมื่อ ๒ สัปดาห์ที่ผ่านมา ได้รับการยืนยันอีกครั้ง จากคุณชีเอะ(นักศึกษาชาวญี่ปุ่นที่คอยประสานทางญี่ปุ่น กับทีม IL ชลบุรี) ว่าวันที่ ๑ กรกฎาคม คุณ โชจิ จะนำรถเข็นไฟฟ้ามามอบ และจะนำสมาชิกสมาคมผู้ใช้เครื่องช่วยหายใจมาด้วย เพื่อให้กำลังใจและดูว่าเบนจะต้องใช้เครื่องรุ่นไหน อย่างไร
วันที่ ๑ ผมและ ทีมงานจึงเดินทางมา เพื่อร่วมเป็นสักขีพยาน(พูดให้ดูเท่ไปอย่างงั้นแหละครับ อันที่จริงอยากไปพบ และฟังคำแนะนำจากชาวญี่ปุ่นมากกว่า) ระหว่างที่รอ คุณโชจิ ซึ่งเพิ่งลงจากเครื่อง ไปเช็คอินที่โรงแรม ก่อนเดินทางมาที่ รพ.
ในภาพ มี อ.อุดมโชค (ที่ปรึกษา ศูนย์ IL ชลบุรี) และพี่ธีรยุทธ (ประธานศูนย์ IL นนทบุรี) ก็มาครับ

ข้างนอกฝนกำลังตกหนักมาก เบนตื่นเต้นจนต้อง ขอให้พี่พยาบาลช่วยดูดเสมหะให้

เสร็จแล้ว โล่งขึ้นเยอะเลย...

คุณโชจิ(ใส่สูท เสื้อสีแดง)มาถึงก่อนซักครู่ แล้ว รถเข็นไฟฟ้าก็มาถึง

ใหม่เอี่ยมจากญี่ปุ่น ยังมีกลิ่นปลาดิบเลยครับ คุณชิเอะกำลังศึกษาวิธีใช้

เจ้าหน้าที่มาช่วยรับฟัง วิธีการใช้ และดูแลรักษา

คุณอากาโมโต้(เสื้อสีดำ สมาชิกสมาคมผู้ใช้เครื่องช่วยหายใจ) ซึ่งพิการ เป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรง ร่างกายจะทรุดลงไปเรื่อยๆ จนในอนาคต จะไม่สามารถหายใจด้วยตัวเองได้ และต้องใช้เครื่องช่วยหายใจอย่างแน่นอน เขาเดินทางมาจากญี่ปุ่นเพื่อ มาพูดคุยกับเบน เและดูว่า เบนเหมาะที่จะใช้เครื่องแบบไหน อย่างไรโดยเฉพาะ
จากในตอนแรก ที่คิดว่าทางญี่ปุ่น จะหาเครื่องมือสองมาให้เบนใช้ แต่หลังจากที่ คุณโชจิกลับไปปรึกษากับ สมาคมผู้ใช้เครื่องช่วยหายใจที่ญี่ปุ่นมาแล้ว ได้รับคำแนะนำว่า ควรให้จัดซื้อในประเทศไทย เพราะสินค้านี้ บริการหลังการขายนั้นสำคัญมาก เนื่องจากถ้ามันมีปัญหา จะมีอันตรายถึงชีวิตได้ คุณโชจิจึงให้ทางรพ.รีบหาข้อมูลบริษัทที่ขาย เพื่อจัดซื้อต่อไป

จากการสนทนากันกับกลุ่มคนพิการชาวญี่ปุ่น ผมได้ข้อมูลที่น่าสนใจหลายอย่าง เช่น สมาคมผู้ใช้เครื่องช่วยหายใจของญี่ปุ่น อยู่ที่เมืองฮอกไกโด ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีสมาชิก ประมาณ ๒๐ คน ที่ออกมาใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว หรืออาจจะคนเดียว โดยมีผู้ช่วยเหลือส่วนตัวให้การช่วยเหลือ ฉะนั้นเรื่องความเป็นไปได้ที่เบนจะออกมาใช้ชีวิตนอก รพ.นั้น สามารถทำได้แน่นอน
การมาสนับสนุน เบน ในครั้งนี้ เพราะว่า เบนน่าจะเป็นคนพิการรุนแรงมาก คนแรกในประเทศไทย ที่เข้มแข็ง เพียงพอจะทดลองออกมาใช้ชีวิตในสังคม จนเกิดเป็นกระแสในสังคม ว่าคนที่พิการขนาดนี้ยังมีค่า สามารถมีชีวิตที่อิสระ และทำประโยชน์ต่อสังคมได้
ถ้ามีปัจจัยสนับสนุน และมีผู้ช่วยเหลือส่วนตัว
ส่วน บางท่านอาจจะไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงนำรถเข็นไฟฟ้ามาให้ แทนที่จะเป็นข้าวของอื่นๆ ก็เพราะว่า...รถเข็นไฟฟ้า ถือว่าเป็นสัญญลักษณ์ แห่งความเป็นอิสระ และการพยายามพึ่่งตนเองให้มากที่สุด ของคนพิการระดับรุนแรง
ตอนนี้ สิ่งที่รออยู่นอกจากเี้ครื่องช่วยหายใจแล้ว ก็คือการสนับสนุนจากสังคม
ผมยังคิดไม่ตกว่า จะทำอย่างไรให้มีผู้สนับสนุนเบน ให้ได้รับโอกาส ทดลองออกมาใช้ชีวิตนอก รพ. ซักช่วงระยะหนึ่ง ทางญี่ปุ่นให้คำแนะนำว่าให้นำเสนอ เรื่องราวของเบน ออกทางสื่อ เพื่อจะได้เกิดกระแสสังคมขึ้น
ผมเขียนบล็อคนี้ขึ้นมา...ไม่ได้เคยคิดหวังความช่วยเหลือใด ๆเลย
แต่ครั้งนี้อยากให้เพื่อน ๆ ช่วยให้คำแนะนำ วิธีที่จะทำให้เรื่องราวนี้เกิดขึ้นเป็นรูปธรรมให้ได้ด้วยนะครับ...ขอบคุณล่วงหน้าครับ